اثربخشی درمان فراتشخیصی بر کاهش نشانه های عدم تحمل پریشانی در افراد مبتلا به سندرم ضربه عشقی: مطالعه تک آزمودنی

هدف این پژوهش بررسی اثربخشی درمان فراتشخیصی بر کاهش نشانه های عدم تحمل پریشانی در افراد مبتلا به سندرم ضربه عشقی می باشد. روش پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی و از نظر شیوه اجرا از نوع تک آزمودنی و شبه آزمایشی می باشد. جامعه آماری این پژوهش را کلیه افراد مراجعه کننده مبتلا به سندرم ضربه عشقی به درمانگاه مقداد در سال ۱۴۰۳ تشکیل دادند که از بین آنها سه نفر خانم که واجد شرایط بودند، به صورت غیر تصادفی و در دسترس انتخاب شدند. آزمودنی ها به مدت ۱۰ جلسه تحت درمان با پروتکل فراتشخیصی بارلو (۲۰۱۱) قرارگرفتند. همچنین برای ارزیابی آزمودنی ها از آزمون های سندرم ضربه عشقی راس (۱۹۹۹) و تحمل پریشانی سیمون و گاهر (۲۰۰۵) استفاده شد. نتایج حاصل از تحلیل دیداری نمودارها، روند بهبودی (IRD) را برای هر سه آزمودنی ۱۰۰% می باشد که نشان دهنده اثربخشی باالی درمان فراتشخیصی بر مولفه ها می باشد. مقدار شاخص تغییر پایدار (RCI) برای هر سه آزمودنی باالی ۹۶/۱ بود که به معنای معناداری نتایج در مرحله مداخله می باشد، لذا توصیه می شود که درمانگران در کنار سایر روش های مرسوم از این درمان نیز در جهت بهبود عالئم افراد مبتلا به سندرم ضربه عشقی استفاده کنند.

کلیدواژه ها:

سندرم ضربه عشقی ، درمان فراتشخیصی ، عدم تحمل پریشانی