اثربخشی آموزش مهارت های زندگی بر بهزیستی روانشناختی دانش آموزان

هدف این پژوهش تعیین اثربخشی آموزش مهارتهای زندگی بر بهزیستی روان شناختی دانش آموزان بود. روش پژوهش نیمه تجربی از نوع پیشآزمون-پس آزمون با گروه کنترل و مرحله پیگیری بود، جامعه مورد مطالعه شامل دانش آموزان دختر دوره اول متوسطه شهر تهران و حجم نمونه طبق فرمول کوکران ۱۲۰ نفر با استفاده از نمونه گیری چندمرحله ای انجام پذیرفت. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه بهزیستی روانشناختی ریف استفاده شد. آموزش مهارتهای زندگی (۱. قدرت تصمیم گیری و حل مسئله، ۲. تفکر خلاق و تفکر انتقادی، ۳. ارتباط و مهارت های میان فردی، ۴. خودآگاهی و همدلی، ۵. مقابله با هیجانات و استرس) طی ۱۲ جلسه هر جلسه ۲ ساعت به گروه آزمایش آموزش داده شد. برای تحلیل داده ها از آمار توصیفی (فراوانی، درصد، میانگین و…) و آمار استنباطی (آزمون لویین، آزمون کوواریانس) استفاده شد. یافته های پژوهش نشان داد: ۱. میزان بهزیستی روانشناختی دانش آموزانی که آموزش مهارتهای زندگی را دریافت کرده اند، بهطور معنادار بیشتر از میزان بهزیستی روانشناختی دانش آموزانی است که آموزش را دریافت نکرده اند. ۲. آموزش مهارتهای زندگی بر بهزیستی روانشناختی دانش آموزان موثر و در طول زمان از پایداری مناسبی برخوردار است. نتایج پژوهش نشان داد از آموزش مهارتهای زندگی می توان به عنوان یک روش موثر در افزایش بهزیستی روانشناختی استفاده کرد. در این راستا صاحب نظران بهزیستی روانشناختی را به مثابه ضربه گیر میان فشارها و تغییرات ناخوشایند دانش آموزان می دانند.

کلیدواژه ها:

مهارت های زندگی ، بهزیستی روانشناختی