اثربخشی آموزش ذهن آگاهی نوجوان محور بر تکانشگری نوجوانان

هدف از پژوهش حاضر تعیین اثربخشی آموزش ذهن آگاهی نوجوان محور بر تکانشگری در نوجوانان بوده است. روش پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل کلیه دانش آموزان دختر دوره اول مقطع متوسطه شهرستان محمودآباد در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بودند که با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس تعداد ۳۰ دانش آموز دختر از جامعه آماری مذکور که نمره بالاتر از میانگین در پرسشنامه تکانشگری دیکمن (۱۹۹۰) کسب کردند، انتخاب و در دو گروه آزمایش و گواه جای دهی شدند. گروه آزمایش آموزش ذهن آگاهی نوجوان محور را بر اساس پروتکل آموزش ذهن آگاهی نوجوان محور گویال و همکاران (۲۰۲۳) را در ۱۲ جلسه ۵۰ دقیقه ای دریافت کردند، ولی به گروه گواه آموزشی داده نشد. در پایان هر دو گروه در مرحله پس آزمون مورد ارزیابی قرار گرفتند. برای تجزیه و تحلیل داده ها از تحلیل کوواریانس تک متغیری استفاده شد. نتایج حاصل از تحلیل داده ها نشان داد که تفاوت معناداری بین دو گروه آزمایش و گواه در تکانشگری وجود دارد (۰۰۱/۰>P)؛ به طوری که، نمرات تکانشگری گروه آزمایش در مقایسه با گروه گواه در مرحله پس آزمون به طور معناداری کمتر بوده است، بر این اساس می توان گفت که آموزش ذهن آگاهی نوجوان محور برای نوجوانان دارای مزایای روانشناختی قابل توجهی است، بنابراین، مطالعات و پژوهش های بیشتری برای ایجاد اثربخشی در جمعیت نوجوانان بالینی و غیربالینی مورد نیاز است.

کلیدواژه ها:

تکانشگری ، آموزش ذهن آگاهی نوجوان محور ، نوجوانان