بررسی رابطه شاخصهای تحول مثبت نوجوانی با تحصیلگریزی در دانش آموزان

هدف از پژوهش حاضر بررسی رابطه شاخصهای تحول مثبت نوجوانی با تحصیلگریزی دانش آموزان بود. این پژوهش توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان مقطع متوسطه دوم شهر سمنان در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بود که از میان آنها ۳۴۱ نفر به شیوه نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. در این پژوهش از مقیاس تحصیلگریزی و پرسشنامه تحول مثبت نوجوانی استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون همبستگی پیرسون استفاده شد. نتایج نشان داد که مولفه های تحول مثبت نوجوانی شامل شایستگی، اطمینان، ارتباط، خلق و خو و مراقبت با تحصیل گریزی همبستگی مثبت و معنادار داشتند. بنابراین، تحول مثبت نوجوانی نقش مهمی در تبیین تحصیلگریزی نوجوانان داشت؛ به طور کلی، یافته های پژوهش نشان داد که مولفه های تحول مثبت نوجوانی می توانند باعث کاهش تحصیلگریزی در دانش آموزان گردند. در نتیجه، طراحی مداخلات مبتنی بر شاخصهای تحول مثبت نوجوانی به عنوان مبنایی برای کاهش تحصیلگریزی در این گروه از افراد پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

تحول مثبت نوجوانی ، تحصیلگریزی ، دانش آموزان