رابطه حساسیت اضطرابی و احساس تنهایی با نوموفوبیا در نوجوانان

انقلاب فناوری اطلاعات و ارتباطات منجر به گوشه گیری و اختلالات اضطرابی و ظهور مشکلات روانی جدیدی به نام نوموفوبیا به ویژه در نوجوانان شده است. هدف پژوهش حاضر، بررسی رابطه حساسیت اضطرابی و احساس تنهایی با نوموفوبیا در نوجوانان بود. روش این پژوهش توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دختر و پسر مقطع متوسطه اول مدارس دولتی ناحیه یک شهر رشت در سال ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بود که از بین آن ها ۲۰۰ نفر به شیوه نمونه گیری تصادفی خوشه ای به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش، شامل پرسشنامه های نوموفوبیا یلدریام و کوریا (۲۰۱۵، NMP_Q)، حساسیت اضطرابی سیلورمن و همکاران (۱۹۹۱، ASI) و فرم کوتاه مقیاس احساس تنهایی اجتماعی-عاطفی دیتوماسو و همکاران (۲۰۰۴، SELSA-S) بود. تحلیل داده ها با استفاده از همبستگی پیرسون و رگرسیون چندمتغیره و با استفاده از نرم افزار SPSS-۲۶ انجام شد. یافته ها نشان داد که بین حساسیت اضطرابی و احساس تنهایی با نوموفوبیا رابطه مثبت و معنی داری وجود دارد. همچنین نتایج تحلیل رگرسیون همزمان نشان داد که ۳۶/۸ درصد از میزان نوموفوبیا دانش آموزان با توجه به میزان حساسیت اضطرابی و احساس تنهایی در آنان قابل پیش بینی است. در نتیجه، می توان بیان کرد که دو متغیر حساسیت اضطرابی و احساس تنهایی در دانش آموزان می تواند عامل خطری برای ابتلا به نوموفوبیا در آنان باشد که باید مورد توجه خانواده ها و مشاوران کودک و نوجوان قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

احساس تنهایی ، حساسیت اضطرابی ، نوموفوبیا