بررسی احساس گناه در مادران دارای فرزند با عقب ماندگی ذهنی

تولد یک کودک با عقب ماندگی ذهنی یک سانحه یا شوک به زندگی زوجینی می باشد که ماه ها یا سالها در انتظار تولد فرزند بوده اند. عقب ماندگی ذهنی و امکانات ویژه مراقبتی مورد نیاز برای مراقبت های جسمی و آموزشی این کودک و همچنین ناامیدی و رویاهای شکسته، همه والدین را تحت فشار قرار می دهد و نظم و تعادل خانواده را نسبت به خانواده عادی مختل می کند. تنش های ناشی از مراقبت از کودک معلول، مشکل در برقراری ارتباط با کودک معلول به دلیل بی توجهی از دیگر مشکلاتی است که والدین را تحت تاثیر قرار می دهد و این فشار بیشتر بر مادران تحمیل می شود. با توجه به این مقدمه هدف اصلی مطالعه حاضر بررسی احساس گناه در مادران دارای فرزند با عقب ماندگی ذهنی می باشد. روش تحقیق مورد استفاده در این مطالعه از نوع کتابخانه ای می باشد. ابزار گرداوری اطلاعات فیش های بخصوص می باشد و برای تحلیل اطلاعات به دست آمده از روش توصیفی-تحلیلی استفاده شده است. نتایج به دست آمده از این تحقیق نشان داد دلایل احساس گناه باالی مادران عقب مانده ذهنی در مقایسه با مادران کودکان عادی را می توان با این واقعیت توضیح داد که بسیاری از مادران دارای کودک معلول با تمرکز بیش از حد بر معلولیت کودکان خود را مقصر می دانند. این کلمه ای است که باعث می شود مادران از هر دو جنبه به دلیل ناتوانی های فرزندانشان احساس گناه کنند. همچنین اغلب مادران کودکان عقب مانده ذهنی نسبت به مادران کودکان عادی خود را در مورد مشکلات کودکشان مقصر می دانند و احساس گناه بیشتری می کنند. مادران کودکان عقب مانده ذهنی فکر می کنند که بچه ها از خود اختیار و انتخابی ندارد و این والدین هستند که آنها را به دنیا می آورند و به همین دلیل والدین این مشکلات را برای آنها به وجود می آورند.

کلیدواژه ها:

عقب ماندگی ذهنی ، کودکان معلول ، مادر ، احساس گناه