بررسی اثربخشی تدریس شبیه سازی و آزمایشگاهی بر علاقه به درس دانش آموزان پسر پایه دوم ابتدایی

هدف از این پژوهش تعیین اثربخشی تدریس شبیه سازی و آزمایشگاهی بر علاقه به درس دانش آموزان پسر پایه دوم ابتدایی، انجام می باشد. این پژوهش از نوع شبه آزمایشی است. جامعه آماری این پژوهش شامل تمامی دانش آموزان پسر پایه دوم ابتدایی شهرستان یزد بودند، که ۴۵ نفر از آنان به روش در دسترس انتخاب و به سه گروه ۱۵ نفری آزمایشگاهی، شبیه سازی و کنترل تقسیم شدند. ابزار مورداستفاده در این پژوهش پرسشنامه استاندارد علاقه به درس، کلر و سوبیا بود. آموزش مبحث علوم به گروه های آزمایش، طی ۸ جلسه ۴۵ دقیقه ای برگزار گردید. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون های آماری کولموگروف اسمیرنوف، لون، تحلیل کوواریانس و آزمون تعقیبی LSD استفاده گردید. نتایج نشان دادند که تدریس شبیه سازی (۴۹۱/۰) و آزمایشگاهی (۵۲۱/۰) بر علاقه به درس دانش آموزان پسر پایه دوم ابتدایی، اثربخش بوده و آن را در دانش آموزان این دو گروه بهبود بخشیده است (۰۵/۰>P). همچنین، بین دو روش آزمایشگاهی و شبیه سازی در زمنیه ایجاد علاقه به درس تفاوتی مشاهده نگردید. (۰۵/۰>P)

کلیدواژه ها:

تدریس شبیه سازی ، تدریس آزمایشگاهی ، علاقه به درس