تشخیص مالکیت عوض و درآمد درکسب و کارهای مبتنی بر هوش مصنوعی؛ عامل (کاربر) انسانی یا هوش مصنوعی؟

همزمان با پیشرفت و توسعه ی تکنولوژی و ظهور پدیده هایی خودمخترا مانند هوش مصنوعی، یکسان سازی مختلف زندگی ترد و اجتماعی بشری نیز با وود اینگون تناوی ها، دچار تحولاتی شد که دیگری که بسیاری از مواد، موجبات تسهیل و تسریع تعالی های انسانی از امکانات. از جمله این تعالی ها، مسائل کسب وکارهاست که امروزه هم به شکل سنتی انجام می شود و هم به صورت مدرن و نوین که برای حال و آینده، توسعه و ترقی تناوی نقش بسزایی داشته است. امکان اتصال از بستر اینترنتی باید شده تا بسیاری از قرادادها و خرید و فروش ها از این طریق و بدون مواجه با ترد انسانی انجام شود و ثمن معامله نیز به صورت اینترنتی (برخط) پرداخت گردد. براساس پرسش اصلی تحقیق حاضر، این است که چنانچه هوش مصنوعی اقدام به ترتیب مالکیت کند، آیا این ترتیب ممکن است تا یوض پرداختی ازاین برای همان هوش مصنوعی دانسته نگاه اندازان د این پژوهش با ویکردی توصیفی - تحلیلی، ابتدا بین مودی که محصول تروخت شده برای دیگری باشد یا به وسیله ی هوش مصنوعی پدیدآمده باشد، تفکیک کرده و سپس با نظر به تقدیمی و حقوق ایران، به بررسی حالتی که اثر و آثارین خود هوش مصنوعی به ترتیب سرد (چراز سری شخصی دیگر و چه توسی هوش مصنوعی)، پرداختند. د انتهای این نتیجه به دست آمد که با ترتیب یرای ایجاب برای شخصی مستقل برای هوش مصنوعی (بند «م» ماده ۲ قانون تجارت الکترونیکی) و با توجه به برنامه یا سیستم هوشمند، واجد حق و تکلیف می گردد، لذا می توان هوش مصنوعی را مالک ثمن دیاتتی دانست.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، شخصی ، مالکیت هوش مصنوعی ، یوض معاملر ، قانون تجارت الکترونیکی