معنا و مفهوم عشق از نگاه عطار و سعدی

عشق اساس آفرینش است. رشته عالم از تار و پود عشق و محبت بافته شده و بدون این قدرت جذبه، زندگانی ممکن نیست. عشق اشتیاق و نیاز است و بی شک بزرگترین جان مایه ادبیات ایران و جهان است. در ادب عرفانی ما عشق جلوه های بسیار گسترده دارد اما مهمترین و بزرگترین آنها یکی عشق به ذات حضرت حق و دوم عشق به معشوق زمینی و جنس مخالف است. عرفا و صاحب دالن عشق انسانی را نیز راهی برای رسیدن به عشق الهی می دانند و معتقدند عشق خلق محل تجلی عشق حق است و برای توصیف آن از عشق انسانی بهره می گیرند. بزرگترین و سهمناک ترین وادی که صوفی در آن قدم می گذارد و معیار و سنجش و مهمترین رکن طریقت در منطق الطیر عطار و یکی از مفاهیم اساسی کالم سعدی در بوستان و گلستان، عشق است. عشق به پروردگار به صورت عشق به همه مظاهر هستی که جلوه گر رخ دوست هستند، نمودار می گردد و در عین سوز و گداز و اشتعال درون، سر تا پا خوبی و صلح و صفا و آشتی می گردد.

کلیدواژه ها:

عشق ، عرفان ، منطق الطیر ، بوستان ، گلستان