بازخوانی خالق حقیقی و خالق بدلی در پرتو گشتالت و وحدت در کثرت: از «محمد رسول الله (ص)» مجید مجیدی تا «فرانکنشتاین دل تورو

این پژوهش با روش تحلیلی-تطبیقی و با تکیه بر چارچوب نظری گشتالت و مفهوم وحدت در کثرت، به بررسی بازنمایی دو گونه آفرینش در سینما می پردازد: آفرینش الهی در فیلم «محمد رسول الله (ص)» مجید مجیدی و آفرینش بدلی انسانی در فیلم «فرانکنشتاین» گی یرمو دل تورو. این پژوهش به نمایش تقابل میان آفرینش الهی و انسانی می پردازد؛ معبود حقیقی مخلوق را به سوی کرامت و وحدت حقیقی هدایت می کند و مخلوقی چون رسول الله (ص) که در جهانی که اعراب دختران را زنده به گور می کردند بعثت یافت تا تجلی نور الهی برای بیداری بندگان باشد. در مقابل آفرینش بدلی و انسانی به واسطه گسست از کلیت به ظلم به مخلوقش و سقوط خالق میانجامد. تحلیل نشان می دهد ویکتور فرانکنشتاین به عنوان خالق بدلی به دلیل تکیه بر جایگاه خالق حقیقی اما با فقدان ویژگی های خالق حقیقی نه تنها به مخلوق خود ظلم می کند بلکه از تماس با او اکراه دارد و با خلق موجودی «نامیرا»، رنجی ابدی را به او تحمیل می نماید. در حالی که خداوند با فرمان «اسجدوا لآدم» (سجده کنید بر آدم) و تاکید بر «فتبارک الله احسن الخالقین» (پس بزرگ است خدایی که بهترین آفرینندگان است)، کرامت ذاتی مخلوقش را تایید می کند (قرآن کریم، سوره مومنون، آیه ۱۴).

کلیدواژه ها:

خالق حقیقی ، خالق بدلی ، گشتالت ، وحدت در کثرت ، محمد رسول الله ، فرانکنشتاین ، مجید مجیدی ، گی یرمو دل تورو ، بینامتنیت ، سینما و فلسفه