هنر خیابانی و سرزندگی شهری: تحلیل گفتمان فضاهای عمومی در تهران با مطالعه آثار قلمدار، A۱one و بلک ه ند

هنر خیابانی، به عنوان یکی از پویاترین اشکال هنری در فضاهای عمومی، تاثیر چشمگیری بر ارتقای سرزندگی شهری و بازتاب مسائل اجتماعی و فرهنگی داشته است. این پژوهش، با استفاده از روش تحلیل گفتمان و با رویکردی کتابخانه ای، به بررسی تاثیر هنر خیابانی بر تقویت سرزندگی اجتماعی در فضاهای شهری تهران پرداخته و آثار دو هنرمند برجسته، قلمدار و A۱one و مقایسه تطبیقی با بلک هند را مورد مطالعه قرار داده است. داده های پژوهش از طریق مطالعه منابع کتابخانه ای و اینترنتی گردآوری شده و تحلیل آثار این هنرمندان در سه سطح تحلیل متن، رویه های گفتمانی و گفتمان اجتماعی انجام گرفته است. نتایج نشان می دهد که آثار قلمدار، با بهره گیری از خوشنویسی ایرانی و ترکیب بندی های هندسی متقارن، حس آرامش و هویت بخشی را در فضاهای عمومی ایجاد کرده و به تقویت حس تعلق شهری کمک می کند. در مقابل، آثار A۱one، با رویکرد انتقادی و پیام های اجتماعی، گفتمان های مقاومت و اعتراض را در محیط های شهری برجسته می سازد. همچنین، بررسی آثار بلک هند نشان می دهد که هرچند این هنرمند پیام های فرهنگی و اجتماعی را با فرمهای ساده و مستقیم منتقل می کند، اما نقش مستقیم آن در سرزندگی اجتماعی محدودتر بوده و بیشتر بر نقد اجتماعی تمرکز دارد. این پژوهش نشان می دهد که هنر خیابانی، به ویژه با آثاری که به هویت بومی و تعامل اجتماعی می پردازند، می تواند نقش مهمی در بازآفرینی فضاهای شهری و تقویت سرزندگی ایفا کند.

کلیدواژه ها:

هنر خیابانی ، سرزندگی شهری ، تحلیل گفتمان ، فضاهای عمومی ، قلمدار ، A۱one ، بلک هند