ارزیابی اثرات مسکن هوشمند بر پایداری شهری در ایران

مهم ترین بخش هر شهر که سطح وسیعی از شهرها نیز بدان اختصاص یافته است، همچنین محلی که شهروندان در آن زندگی می کنند، مسکن و بخش مسکونی است، که آن را مستلزم شناخت بیشتر می کند. در برخی از کشورهای توسعه یافته شهرها و مساکن از ابتدا به صورت هوشمند طراحی شده است اما در کشورهای در حال توسعه نظیر ایران، در اغلب موارد مساکن شهری شکل گرفته و هم اکنون زمزمه های شهر هوشمند به گوش می رسد که سبب تحولات در نظام برنامه ریزی شهری خواهد شد. مسکن هوشمند با بهره گیری از فناوری های نوین، تاثیرات قابل توجهی بر پایداری شهری دارد. براین اساس هدف از تحقیق حاضر ارزیابی اثرات مسکن هوشمند بر پایداری شهری در ایران می باشد. روش تحقیق در پژوهش حاضر از نظر نوع، کاربردی و از نظر روش و ماهیت، توصیفی-تحلیلی با رویکرد کیفی می باشد. در این پژوهش با بررسی اسنادی به ارزیابی اثرات مسکن هوشمند بر پایداری شهری در ایران پرداخته شده است. نتایج حاصل از این پژوهش نشان می دهد که پیاده سازی الگوهای مسکن هوشمند در ایران از طریق به کارگیری فناوری های نوین و دوست دار محیط زیست باعث کاهش مصرف سوخت های فسیلی، افزایش مصرف انرژی های تجدیدپذیر و منجر به تحقق اصول پایداری شهری در کشور خواهد شد که تحقق این مهم نیازمند همکاری تمامی ارگان های مرتبط، مشارکت بخش خصوصی و همچنین مشارکت جامعه محلی می باشد.

کلیدواژه ها:

مسکن هوشمند ، پایداری شهری ، شهر هوشمند ، محیط زیست ، شهر پایدار