پیش بینی امید به زندگی در دانشجویان بر اساس خودکارآمدی اجتماعی و انسجام خانواده

پژوهش حاضر با هدف بررسی پیش بینی امید به زندگی در دانشجویان بر اساس خودکارآمدی اجتماعی و انسجام خانواده انجام شد. پژوهش حاضر از نوع توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری شامل دانشجویان مقطع دکترا ی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ می باشد و افراد نمونه نیز تعداد ۱۲۷ نفر به روش تصادفی خوشه ای انتخاب شدند. ابزار پژوهش نیز مقیاس امید به زندگی اشنایدر (۱۹۹۱)، پرسشنامه انسجام خانواده رضویه و سامانی (۱۳۷۹) و پرسشنامه استاندارد خودکارآمدی اجتماعی کانلی (۱۹۸۲) بود. تجزیه و تحلیل داده ها با روش رگرسیون چند متغیره با استفاده از نرم افزار spss نسخه ۲۱ محاسبه شد. یافته های پژوهش نشان داد که همبستگی با پدر، همبستگی با مادر، انسجام خانواده و خودکارآمدی اجتماعی قابلیت پیش بینی امید به زندگی را در دانشجویان دارد و همچنین همبستگی با پدر به عنوان قوی ترین پیش بینی کننده امید به زندگی تعیین شد. می توان اینگونه نتیجه گیری کرد که با باال رفتن انسجام در کانون خانواده و ارتباط قوی تر و در نهایت باال بردن خودکارآمدی اجتماعی می توان در بهبود و افزایش امید به زندگی در آنان نقش موثری ایفا کرد.

کلیدواژه ها:

امید به زندگی ، خودکارآمدی اجتماعی ، انسجام خانواده