پیشبینی فرسودگی شغلی براساس خودآگاهی در بین معلمین مقطع ابتدائی

پژوهش حاضر با هدف پیشبینی فرسودگی شغلی براساس خودآگاهی در بین معلمان مقطع ابتدائی انجام شد. روش پژوهش همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه معلمین مقطع ابتدایی در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ در شهرستان ساری بودند که تعداد آنها طبق گزارش اداره آموزش و پرورش شهرستان ساری ۱۹۴ نفر بود. از این تعداد باتوجه به جدول کرجسی و مورگان به صورت همدفمند، تعداد ۱۲۷ نفر به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. نمونه های پژوهش به پرسشنامه های فرسودگی شغلی (مسلش، ۱۹۸۵) و خودآگاهی (فنیگستین و همکاران، ۱۹۷۵) پاسخ دادند. داده ها توسط تحلیل رگرسیون در نرم افزار آماری SPSS تحلیل شد. یافته ها نشان داد خودآگاهی قادر به پیش بینی فرسودگی شغلی در بین معلمان مقطع ابتدائی بود. لذا اهمیت آموزش خودآگاهی باید در نظام آموزش و پرورش مورد توجه واقع گردد.

کلیدواژه ها:

فرسودگی شغلی ، خودآگاهی ، معلمین