بررسی اثربخشی شیوه آموزش بدیعه پردازی بر خالقیت دانش آموزان دوره ابتدایی در درس انشا

پژوهش حاضر با هدف شناسایی اثرات الگوی تدریس بدیعه پردازی بر پرورش خالقیت دانش آموزان در درس انشاء انجام گرفته است. روش تحقیق از نوع شبه تجربی است نمونه آماری شامل ۰۰۱ دانش آموز دوره ابتدایی میباشد. نمونه تحقیق با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای انتخاب شده است. برای جمع آوری اطلاعات و سنجش متغیرها از آزمون خالقیت تورنس فرم (ب) و راهنمای استفاده از الگوی تدریس بدیعه پردازی برای همتا کردن گروه ها استفاده شد. نتایج پژوهش نشان میدهد که به کارگیری الگوی تدریس بدیعه پردازی موجب رشد و گسترش خالقیت دانش آموزان می شود. همچنین به کارگیری این الگو باعث رشد قابلیت سیالیت، اصالت و بسط تفکر دانش آموزان می گردد در مقایسه میانگین نمرات خالقیت دانش آموزان دختر و پسری که با الگوی تدریس بدیعه پردازی آموزش دیده اند گروه آزمایش این نتیجه بدست آمد که بین میانگین نمرات دانش آموزان دختر و پسر در خالقیت و عناصر اصالت و بسط تفاوت معناداری وجود دارد. به این معنی که میانگین نمرات دانش آموزان دختر در خالقیت و عناصر اصالت و بسط بیشتر از میانگین نمرات دانش آموزان پسر در همین عوامل می باشد. اما در عناصر انعطاف پذیری و سیالیت بین میانگین نمرات آموزان دختر و پسر تفاوت معناداری مشاهده نگردید.

کلیدواژه ها:

بدیعه پردازی ، خالقیت ، تفکر خالق ، درس انشاء