فرایند دوگانسازی در زبان گیلکی (گونه غرب گیلان)

پدیده دوگانسازی فرایندی ساختواژی است که در آن بخشی یا تمام یک واژه به منظور اهداف صرفی تکرار می شود که برونداد حاصل از آنیک واژه دوگانساخت محسوب می شود. پژوهش حاضر سعی در توصیف این فرایند، تبیین ویژگی ها، ارائه طبقه بندی انواع آن، استخراج کارکردهای معنایی انواع این پدیده و بررسی امکان توجیه پذیری دوگانساخت های زبان گیلکی را بر اساس چارچوب نظریه تکرار صرفی اینکلاس و زول (۲۰۰۵) دارد. در یک فرایند دوگانسازی ، زمانی که واژه پایه به طور کامل تکرار می شود و دوگانساخت حاصل شده یا به عبارتی برونداد فرایند متشکل از دو درونداد همسان ازنظر واجی و معنایی باشد، با فرایند دوگانسازی از نوع کامل سروکار داریم . بر اساس نظریه تکرار صرفی ، دوگانسازی کامل خود شامل دو نوع ناافزوده و افزوده است که با توجه به مقوله کلمه پایه یا درونداد شرکت کننده در فرایند، نوع دوگانسازی کامل ناافزوده نیز خود به هفت زیرمقوله شامل دوگانسازی کامل ناافزوده اسم ، صفت ، قید، نامآوا، فعل ، گروه و جمله ، نوع افزوده آن به دودسته شامل دوگانسازی کامل افزوده میانی و پایانی تقسیم بندی می شوند. کارکردهای معنایی دوگانستاخت های حاصل از فرایند موردنظر در زبان گیلکی ، بر روی پیوستاری از معانی شفاف و مولفه ای تا معانی اصطلاحی و موقعیتی متفاوت بوده و بیانگر مفاهیمی همچون تکرار و شدت می باشند.

کلیدواژه ها:

نظریه تکرار صرفی ، دوگانسازی ، زبان گیلکی ، گویش غرب گیلان.