تاثیر استعداد خودادراکی بر اشتیاق شغلی از طریق نقش میانجی عدالت سازمانی (مورد مطالعه : شهرداری منطقه ۱۱ شیراز)

امروزه توسعه استعداد خوداداراکی یکی از مهم ترین عوامل کسب و کار ویکی از مولفه های کلیدی حفظ مزیت رقابتی پایدار در سازمانها به شمار می رود. این مطالعه با هدف بررسی رابطه بین استعداد خودادراکی و اشتیاق شغلی از طریق نقش میانجی عدالت سازمانی انجام شده است . این پژوهش از نظر شیوه گردآوری دادهها، توصیفی از نوع پیمایشی - همبستگی ؛ از نظر نوع داده،کمی ؛ از نظر بعد زمانی ، مقطعی و از نظر هدف، کاربردی می باشد. ابزار گردآوری دادهها، پرسشنامه استاندارد بوده است . برای ارزیابی ابزار پرسشنامه در تحقیق حاضر، از روایی صوری و روایی سازه و پایایی ترکیبی ، همگون و آلفای کرونباخ استفاده شد که مقدار قابل قبولی حاصل گردید و روایی و پایایی پرسشنامه مورد تایید قرار گرفت . جامعه آماری پژوهش را کلیه کارکنان شهرداری منطقه ۱۱ شیراز به تعداد ۱۹۳ نفر تشکیل دادند که به دلیل محدودیت تعداد کارکنان، از روش سرشماری استفاده شد. از این تعداد ۱۷۵ نفر در این پژوهش مشارکت داشتند. برای تجزیه و تحلیل دادهها از مدل معادلات ساختاری (SEM) مبتنی بر رویکرد حداقل مربعات جزئی ((PLS به کمک نرم افزار Smart-PLS استفاده شده است .یافته ها نشان داد که بین استعداد خودادراکی و اشتیاق شغلی ، بین استعداد خودادراکی و عدالت سازمانی و بین عدالت سازمانی و اشتیاق شغلی رابطه مثبت و معنادار وجود دارد (اثرات مستقیم ). همچنین بین استعداد خودادراکی و اشتیاق شغلی از طریق نقش میانجی عدالت سازمانی رابطه مثبت و معنادار وجود دارد (اثر غیرمستقیم ). نتایج این پژوهش با بررسی اثر استعداد خودادراکی بر عدالت سازمانی و اشتیاق شغلی ، به ادبیات مدیریت استعداد کمک کرد. از منظر عملی ، توصیه می شود که مدیران تعادل مناسبی بین استعداد خودادراکی و عدالت سازمانی برقرار کنند تا اشتیاق شغلی کارکنان افزایش یابد. با توجه به تاثیر مثبت استعداد خوداداراکی بر نتایج مثبت کارکنان، سازمانها می بایست استعداد خوداداراکی را با کمک و شناسایی استعدادها در درک پاداشهای استعداد، فرصت های توسعه استعداد و ارتقاء استعداد مدنظر قرار دهند.

کلیدواژه ها:

استعداد خودادراکی ، اشتیاق شغلی ، عدالت سازمانی ، شهرداری .