استنتاج پیامدهای تربیتی روش واپس گرایی تنبیه و تنبه حاصل از آموزه های نهج البلاغه

تنبیه و تنبه که معمولا قرابت معنایی نزدیکی با هم دارند با این تفاوت که در تنبه تمرکز بر هشدار دهی و آگهی بخشی بوده و در تنبیه علاوه بر این بر جنبه عملی بازدارندگی نیز توجه شده است. به عنوان یکی از مباحث مهم و موثر در عرصه تحقق و رسیدن به حق و دادخواهی عادلانه که مرتبط با اصل عدالت خواهی و برابری در جهت احقاق حقوق افراد در مقابل خاطیان به حقوق دیگران از جمله در محیط های تربیتی است میباشد. این پژوهش از منظر هدف از نوع تحقیقات بنیادی و به شیوه توصیفی- تحلیلی بوده و برای جمع آوری اطلاعات از شیوه کتابخانه ای و بررسی منبع استنادی کتاب نهج البلاغه استفاده شده است. یافته ها نشان داد که نقش تنبه و تنبیه جلوگیری از ایجاد و شیوع اعمال و رفتارهای خطا و بد بر خلاف قوانین پذیرفته شده و دیدن سرای عمل فرد خاطی است و طبق آموزه نهج البلاغه منطبق بر نظریه اجرای عدالت و دادرسی عادلانه از طریق مجازات هدفمند و عادلانه فرد خاطی و متعدی به حقوق سایر افراد است و بر مبنای نظریه رویکرد گذشته گرا یا واپس گرا مبتنی است که بر نظریه اجرای عدالت از طریق تنبیه تنبه و مجازات فرد خاطی به حقوق دیگران به مثابه گرفتن امتیاز نا عادلانه از همتایان خود کسب کرده است قرار دارد. در استنتاج نکات تربیتی میتوان دریافت که انواع تنبیه و تنبه هم بر اساس این روش باید بر حسب شرایط و مقتضیات خود، میزان خطا و جرم با هدف هشدار دهندگی، بازدارندگی و پذیرش، تغییر و اصلاحرفتار غلط و منفی در جهت سوق دادن فرد خاطی به پذیرش، تغییر، اصلاح و تثبیت رفتار درست و رسیدن به دادرسی عادلانهدر محیط تربیتی صورت گیرد.

کلیدواژه ها:

تنبیه و تنبه ، روش واپس گرایی ، محیط تربیت