تاثیراقامتگاه بومگردی دراکوتوریسم با حفظ معماری بومی و همساز با اقلیم نمونه موردی (اقامتگاه بومگردی تی باغ فومن )

این مقاله به بررسی تاثیر اقامتگاههای بومگردی در توسعه اکوتوریسم ، با تمرکز بر حفظ معماری بومی و سازگاری با اقلیم ، می پردازد. هدف اصلی این پژوهش ، ارزیابی نقش اقامتگاههای بومگردی در ترویج گردشگری پایدار، حفاظت از محیط زیست ، و تقویت فرهنگ های محلی است . برای دستیابی به این هدف، از روش تحقیق کیفی و تحلیل های کتابخانه ای استفاده شده و نمونه های موفق اقامتگاههای بومگردی در مناطق مختلف با شرایط اقلیمی گوناگون مورد بررسی قرار گرفته اند. نتایج نشان می دهد که اقامتگاههای بومگردی با طراحی همساز با اقلیم منطقه ، استفاده از مصالح بومی ، و توجه به ویژگی های فرهنگی ، علاوه بر کاهش اثرات منفی گردشگری ، نقش مهمی در حفظ منابع طبیعی و فرهنگی ایفا می کنند. همچنین ، این اقامتگاهها از طریق ایجاد فرصت های اقتصادی برای جوامع محلی و تقویت آگاهی زیست محیطی در میان گردشگران، به توسعه پایدار و پایداری اقتصادی و فرهنگی در این مناطق کمک شایانی می کنند. این امر منجر به ایجاد تعادل بین رشد صنعت گردشگری و حفاظت از محیط زیست و فرهنگ های محلی می شود.

کلیدواژه ها:

اقامتگاه بومگردی ، معماری بومی ، اقلیم گیلان ، مصالح محلی ، اکوتوریسم .