اثربخشی معنا دهی به رنج ها بر عواطف منفی و رضایت از زندگی در زنان آسیب دیده از اعتیاد همسر در شهر یزد

پدیده شوم اعتیاد ضمن شیوع روز افزون علاوه بر خود فرد مصرف کننده می تواند تاثیر عمیقی بر کارکردهای فردی و اجتماعی سایر اعضای خانواده بویژه زنان داشته باشد. از این رو محققان همواره به دنبال روش ها و مداخله هایی هستند تا بتوانند باعث درمان و جلوگیری از گسترش این پیامدهای منفی برای خود فرد و سایر اعضای خانواده فرد معتاد شوند. در همین راستا پژوهش حاضر، با هدف بررسی اثربخشی معنادهی به رنج بر عواطف منفی و رضایت از زندگی در زنان آسیب دیده از اعتیاد همسر در شهر یزد انجام شد. طرح پژوهش ، نیمه تجربی از نوع پیش آزمون - پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه زنان آسیب دیده از اعتیاد همسر در شهر یزد در سال ۱۴۰۲ بودند. نمونه پژوهش نیز به استناد پژوهش های گذشته و بر اساس طرح تحقیق ( تحقیق نیمه تجربی ) شامل ۳۰ نفر از زنان دارای همسر معتاد بودند که به روش نمونه گیری هدفمند از بین زنان دارای همسر اعتیاد مشارکت کننده در انجمن های ناران ها در شهر یزد انتخاب شده و در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) تقسیم شدند جهت اندازه گیری متغیر های پژوهش از مقیاس عاطفه مثبت و منفی واتسن و همکاران (۱۹۸۸) و پرسشنامه رضایت از زندگی داینر و همکاران (۱۹۸۵) استفاده شد. ابتدا هر دو گروه مورد پیش آزمون قرار گرفتند و سپس مداخله آموزشی بر روی گروه آزمایش به صورت ۸ جلسه ۷۵ دقیقه ای معنادهی به رنج ها اجرا شد. و در پایان پس آزمون اجرا شد. داده ها با استفاده از روش تحلیل کواریانس چند متغیری((Mancova تحلیل شدند. نتایج تحلیل کوورایانس نشان داد آموزش معنادهی به رنج بر باعث کاهش عواطف منفی و افزایش رضایت از زندگی در زنان آسیب دیده از اعتیاد همسر در معتادان گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شده است (۰۵/۰ .(p<بنابراین نتیجه پژوهش نشان داد که می توان از درمان معنادهی به رنج ها برای کاهش پیامدهای منفی اعتیاد بر اعضای خانواده فرد معتاد بویژه همسر و به بود کیفیت زندگی این افراد استفاده کرد.

کلیدواژه ها:

معنادهی به رنج ، عواطف منفی ، رضایت از زندگی ، زنان آسیب دیده از اعتیاد همسر.