نقش طرحواره های هیجانی و احساس تنهایی در پیش بینی کیفیت زندگی زنان مبتلا به ویروس ایدز

زنان مبتلا به ویروس ایدز با چالش های متعدد روانشناختی و اجتماعی مواجه هستند که بر کیفیت زندگی آن ها تاثیر منفی گذاشته است. توجه به حالت روانشناختی این زنان به دلیل تاثیر نیرومند بر سیر و پیش آگهی بیماری و کیفیت زندگی آن ها بسیار شایان توجه می باشد. بر این اساس، پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش طرحواره های هیجانی و احساس تنهایی در پش بینی کیفیت زندگی زنان مبتلا به ویروس ایدز انجام شد. روش پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل تمامی زنان مبتلا به ویروس ایدز شهر تهران در سال ۱۴۰۳ بودند که با روش نمونه گیری در دسترس از انجمن حمایت از مادران مبتلا به ایدز و انجمن احیا تعداد ۱۸۴ زن مبتلا به ویروس ایدز انتخاب شدند. به منظور گردآوری داده ها از پرسشنامه کیفیت زندگی، پرسشنامه طرحواره های هیجانی و مقیاس احساس تنهایی استفاده گردید. اطلاعات جمع آوری شده با استفاده از آزمون ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چند گانه با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج آزمون همبستگی پیرسون نشان داد که بین طرحواره های هیجانی و احساس تنهایی با کیفیت زندگی در زنان مبتلا به ویروس ایدز رابطه منفی معناداری وجود دارد. علاوه بر این، نتایج تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد طرحواره های هیجانی و احساس تنهایی به طور منفی و معناداری قادر به پیش بینی کیفیت زندگی در زنان مبتلا به ویروس ایدز می باشند. بنابراین، پیشنهاد می شود برنامه های درمانی مبتنی بر تعدیل طرحواره های هیجانی و کاهش احساس تنهایی به عنوان یک روش موثر در جهت بهبود کیفیت زندگی زنان مبتلا به ویروس ایدز فراهم گردد.

کلیدواژه ها:

طرحواره های هیجانی ، احساس تنهایی ، کیفیت زندگی ، زنان ، ویروس ایدز