تحلیل وضعیت زیست پذیری روستاهای حریم منطقه ۱۹ شهر تهران

نواحی روستایی حاشیه تهران، جاذب جمعیت هستند. انتظار می رود ساکنان این روستاهای پیرامونی، به علت نزدیکی به پایتخت و برخورداری از یک سری امکانات و خدمات از سطح مناسبی از کیفیت زیستی و زندگی برخوردار باشند اما این مناطق با ورود مهاجرانی رو به رو هستند که به علت نداشتن توان مالی مجبور شدند در این روستاها ساکن شوند که موجب شکل گیری سکونتگاه هایی با روح روستایی اما با احساس شهری شده است. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی - تحلیلی و از نظر نحوه گردآوری اطلاعات و داده های مورد نیاز، از نوع روش های میدانی و کتابخانه ای بوده و نرم افزار SPSS برای تحلیل استفاده شده است. جامعه مورد مطالعه، جمعیت روستاهای بالای ۱۰۰۰ نفر منطقه ۱۹ شهر تهران که شامل مرتضی گرد، خلازیر، قلعه نو حاج موسی، صالح آباد غربی و شهرک رسالت است، می باشد. نتایج حاصل از وضعیت زیست پذیری، نشان داد که از نظر پاسخگویان زیست پذیری در روستاها به طور کلی از وضعیت مناسب و مطلوبی برخوردار بوده و اکثریت مردم احساس رضایت دارند و به طور جزئی روستاها از نظر بعد اقتصادی و کالبدی وضعیتی مطلوب و از نظر بعد اجتماعی و محیط زیستی وضعیتی نامطلوب دارند. همچنین با افزایش فاصله روستاها از شهر تهران، میزان زیست پذیری کاهش یافته و بالعکس. در نهایت مهاجر پذیری روی گویه های بعد اقتصادی بیشترین تاثیر، روی گویه های بعد کالبدی و محیط زیستی تاثیری متوسط و روی گویه های بعد اجتماعی تاثیر خاصی نداشته است.

کلیدواژه ها:

پیراشهرنشینی ، روستاهای حریم شهر ، تغییرات چشم انداز ، منطقه ۱۹ شهرداری تهران