اثر سبک های دلبستگی در پیشگیری کودکان و نوجوانان به بزهکاری و آسیب های اجتماعی

این پژوهش باهدف بررسی اثر سبک های دلبستگی در پیشگیری کودکان و نوجوانان به بزهکاری و آسیب های اجتماعی انجام شد. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی-اسنادی است که با روش کتابخانه ای و مروری بر منابع نظری مرتبط صورت گرفت؛ پس از تبیین مفاهیم و پیشینه ی تحقیق، به بررسی دلبستگی و سبک های آن، بزهکاری و عوامل موثر بر آن در کودکان و نوجوانان و پیشگیری از جرم پرداخته شد. نتایج این بررسی نشان داد که تلاش برای جستجو و حفظ تماس با افراد مهم زندگی یک قاعده برانگیزاننده اولیه و ذاتی بشر است که در تمام طول زندگی با وی همراه خواهد بود به بیان دیگر وابستگی یکی از بخش های ذاتی بشر است که با گذشتن از دوران کودکی از وی جدا نمی شود. در این بین دوره نوجوانی پراسترس ترین و آسیب زاترین مراحل زندگی در نوجوانان است . ورود به دوره نوجوانی با تحولات بسیار عمیقی از نظر زیستی، روانی و اجتماعی همراه است که موجب به هم خوردن تعادل و توازن جسمانی و روانشناختی آنان می شود و به عنوان دوران بحرانی از آن یاده شده است. یکی از ویژگی های بارز دوران نوجوانی، تمایل برای کسب تجارب جدید و آزمودن رفتارهای پرخطر و بزهکاری است که پیامدهای منفی زیادی برای نوجوانان، خانواده و جامعه در پی دارد. حال با توجه به اهمیت این دوره پیشگیری از توسعه بزهکاری در سطح جامعه باید علل پیدایش این معضلات اجتماعی و عواملی که می تواند زمینه ساز آن باشد را شناسایی و کنترل کرد.

کلیدواژه ها:

سبک دلبستگی ، بزهکاری ، دانش آموزان ، مدرسه ، دانشگاه