اثربخشی دلبستگی خانواده محور بر خودتنظیمی عاطفی در نوجوانان با ادراک طرد والدینی

هدف پژوهش حاضر اثربخشی دلبستگی خانواده محور بر خودتنظیمی عاطفی در نوجوانان با ادراک طرد والدینی بود. جامعه آماری این پژوهش شامل دانش آموزان متوسطه دوم سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بودند. تعداد ۳۴ نفر از کودکان به روش نمونه گیری در دسترس به دو گروه آزمایش(۱۷ نفر) و کنترل(۱۷ نفر) قرار داده شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه خودتنطیمی هیجانی(هافمن و کاشدان،۲۰۱۰) بود. گروه آزمایش طی ۱۰ جلسه ۹۰دقیقه ای، تحت آموزش دلبستگی خانواده محور قرار گرفتند و گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکردند. داده های پژوهش با استفاده از آزمون تحلیل کواریانس چند متغیره(مانکوا) با استفاده از نرم افزار آماری SPSS۲۶ تحلیل شد. نتایج نشان داد که آموزش دلبستگی خانواده محور بر خودتنظیمی عاطفی در نوجوانان با ادراک طرد والدینی اثربخش بوده است.

کلیدواژه ها:

دلبستگی خانواده محور ، خودتنظیمی عاطفی ، ادراک طرد والدینی ، نوجوانان