سیر مواد معدنی ازخاک به گیاه و از گیاه به عسل

بیان مساله : کمبود عناصر معدنی در جیره غذایی انسان و دام یکی از دلایل مهم کاهش راندمان و تحمیل هزینه های درمان است . برخی از این مواد معدنی ضروری و برخی ضد تغذیه محسوب می شوند. بررسی مکانیزم و مسیر وارد شدن مواد معدنی به زنجیره غذایی انسان، راندمان نقل و انتقال در مسیر خاک، گیاه و عسل این امکان را فراهم می کند که بتوان کیفیت عسل تولیدی را از نظر غنای مواد معدنی و یا عاری بودن از مواد معدنی خطرساز تا حدی کنترل نمود.هدف پژوهش : برسی امکان مدیریت ورود مواد معدنی به عسل از مسیر خاک - گیاه - عسل .روش و چگونگی انجام پژوهش : در این تحقیق فهرست دو گروه از مواد معدنی مغذی و ضد تغذیه تهیه شد و مسیرهای ورود آنها و توان جابجایی آنها توسط گیاه و زنبور عسل بر اساس منابع فیزیولوژی گیاهی و مقالات علمی بررسی شد.یافته ها و نتیجه گیری : برخی مواد معدنی نظیر پتاسیم و سدیم در خاک مناطق خشک و نیمه خشک بوفور وجود دارند. گیاهانی مانند یونجه و موز بخوبی پتاسیم و گیاهانی مانند گاوزبان آلمانی و انواع چغندر سدیم را از خاک جذب و به اندامهای خود منتقل می کنند. در نواحی دارای عناصر رادیو اکتیو، گیاهان جنس الیسوم( یعنی انواع قدومه ) توان تغلیظ این عناصر را در خود دارند. همه این مواد در عسل قابل ردیابی هستند و بر روی پارامترهای ارزش گذاری عسل موثرند. بنابراین اولا برخی گیاهان بعنوان شاخص های زیستی ( Bioindicator) برای شناسایی مواد معدنی قابل انتقال به عسل می توانند مورد استفاده قرار گیرند. ثانیا گیاهان بعنوان اولین پل ارتباطی محیط غیر زنده( خاک) و موجودات زنده می توانند عناصری که در حالت طبیعی ممکن است در دسترس زنبور عسل نباشند را از اعماق خاک در معرض استفاده و انتقال زنبور عسل قرار دهند. تعیین نحوه توزیع مواد جذب شده از ریشه گیاه در اجزای مختلف گیاه( گرده، شهد و سایر ترشحات گیاهی و درصد انتقال آن توسط زنبور عسل به کندو، می تواند سهم گیاهان را در شکل گیری نسبت مواد در عسل تعیین کند.

کلیدواژه ها:

مواد معدنی ، عسل ، نقل و انتقال