بررسی شیوههای بیان اعتراض در دو اثر عطار نیشابوری ، منطق الطیر و الهی نامه

اعتراض، یکی از مضامین انواع ادبی فرعی است که به معنای درد دل کردن از رویدادهای رنج آور و دردناک زندگی ، همراه با یاس و تیرهروزی گوینده آن است . اعتراضها از نظر مضامین ، گوناگوناند. عوامل بسیاری از جمله : حساسیت ها، واکنش ها و شرایط روحی خود شاعر و همچنین عوامل اجتماعی و سیاسی حاکم بر محیط زندگی وی ، بر تنوع محتوا و مفاهیم موجود در اعتراضها تاثیرگذار است ؛ آنگونه که نابسامانی های سیاسی و اجتماعی حاکم بر جامعه در قرن ششم ، باعث بالا بودن بسامد اعتراضها و گلایه ها، در شعر شاعران این عهد شده است . در این پژوهش ، تلاش شده است تا با مطالعه منطق الطیر و الهی نامه عطار،این بعد از اعتراضها به روش توصیفی تحلیلی در سطوح زبانی ، بررسی شود؛ این گونه از اعتراضها گاه غیرمستقیم و طنزآمیز است و گاه به صورت جدی و مستقیم . از نظر محتوایی نیز اعتراضها ذیل پنج عنوان: سیاسی ، اجتماعی ، عرفانی ، فلسفی و شخصی ، مورد بررسی قرار گرفته است .

کلیدواژه ها:

عطار ، اعتراض ، الهی نامه ، منطق الطیر.