چالش های زیست محیطی ناشی از کاهش سطح آب دریاچه ارومیه و راهکارهای احیاء مجدد

دریاچه ارومیه به عنوان بزرگ ترین دریاچه داخلی ایران و از مهم ترین و با ارزش ترین اکوسیستم های آبی ایران و جهان به شمار می آید. هدف از این تحقیق برسی عواقب ناشی از کاهش سطح آب دریاچه ارومیه و در نهایت ارائه راهکارهای مناسب برای نجات آن می باشد. دریاچه ارومیه با مساحت تقریبی بیش از ۵۰۰۰۰ کیلومتر مربع دریاچه ای وسیع با شوری زیاد است که در شمال غرب ایران و بین استان های آذربایجان غربی و شرقی واقع شده است. در دهه گذشته به دلیل کاهش تراز آب دریاچه که ناشی از عوامل مختلفی از قبیل برداشت بیش از حد از منابع آبی در حوضه، خشکسالی و تغییرات اقلیمی، رشدجمعیت، احداث سدها می باشد. سطح عمده ای از دریاچه بدلیل خشک شدن به شوره زار تبدل شده است. بدون شک تداوم این روند بحرانی برای دریاچه ارومیه، خسارات و آسیب های جبران ناپذیری را بر سلامت و بهداشت ساکنین منطقه و معیشت آنها؛ تخریب اکوسیستم و سایر مسائل زیست محیطی به همراه خواهد داشت. استفاده از روش های موثر مدیریت منابع آب در کنار رعایت نیازهای زیست محیطی این منطقه، تنها راهکار کاهش آثرات و خسارات این بحران می باشد که به دلیل فرامنطقه ای بودن اثرات آن نیازمند عزم ملی و حتی بین المللی می باشد و لازم است که برای نیل به این هدف از مجموعه عوامل و راهکارهای موجود و در دسترس در این راستا استفاده گردد. بروز خشکی دریاچه ارومیه نمودی از عدم وجود برنامه ریزی،امکان سنجی و آینده نگری در انجام پروژه های عمرانی و توسعه اقتصادی در این منطقه بوده است. با مدنظر قرار دادن این موضوع و در راستای اهمیت بررسی کارهای انجام شده در ا ین راستا، در این تحقیق تلاش شده است تا با بررسی و مرورکارهای انجام شده در راستای احیا و نجات این ذخیره ابی و زبست محیطی، مجموعه علل وعوامل وقوع بحران کنونی و نیز آثار آن و همجنین راهکارهای مختلف پیشنهاد شده برای حل این بحران ارائه گردد.

کلیدواژه ها:

دریاچه ارومیه ، اکوسیستم ، تغییرات اقلیمی ، زیست محیطی ، خشکی