مدل سازی ساختاری تفسیری عوامل موثر بر تاب آوری سازمانی در شهرداری کلان شهرها

امروزه توانایی و قابلیت ارایه خدمات در زمان بحران، برای سازمان های عمومی حیاتی است و مدیران همواره به دنبال راهی برای بهبود تاب آوری سازمان ها هستند. این پژوهش با هدف شناسایی عوامل موثر بر تاب آوری و استخراج روابط متقابل بین آن ها به روش پیمایشی انجام گرفته است. نمونه گیری از بین مدیران شهرداری تهران و به صورت قضاوتی صورت گرفته و ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه بوده است. نخست با بررسی پژوهش های قبلی، عوامل موثر بر تاب آوری سازمانی شناسایی و بر اساس نرخ روایی محتوایی (CVR) مهمترین عوامل انتخاب شدند. سپس با استفاده از رویکرد مدل سازی روابط متقابل بین عوامل و سطح بندی آن ها استخراج گردید. نتایج حاصل از مدل سازی ساختاری- تفسیری نشان داد که قابلیت انطباق، توانایی بهبود، همکاری و مشارکت و انعطاف پذیری در سطوح پایه ای مدل قرار گرفته و بیشترین اثرگذاری را در تاب آوری سازمانی دارند. پس از آن عوامل تعهد مدیریت و کارکنان، منابع انسانی، پراکندگی تسهیلات و اثربخشی در سطوح بالای مدل ISM جای گرفتند. در پایان بر اساس تحلیل MICMAC عوامل مزبور از لحاظ قدرت هدایت و میزان وابستگی گروه بندی شدند.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، تاب آوری سازمانی ، مدل سازی ساختاری- تفسیری ، تحلیل میک مک