تبیین اصول همجواری ها ی مسکونی در فقه اسلامی

بررسی اصول همجواری در فقه اسلام با در نظر گرفتن نیازهای بشر اجتماعی به تعاملات اجتماعی و ارتباط با همسایگان و تاکید به تکریم همسایه و همسایه داری در آیین اسلام موضوع مورد بررسی مقاله پیش رو می باشد.نتایج بیانگر این است که محله به عنوان یکی از مهم ترین عوامل هویت ساز شهری در گذشته بوده است که محیطی مطلوب برای شهروندان فراهم می ساخت .و سازنده بنیان هویتی افراد و احساس دلبستگی در ساکنان بر شمرده می شد .نتایج پژوهش چگونگی توافقات عرفی برای تداوم توسعه فضایی و رعایت حقوق همسایگی ساکنین را تبیین می کند.در اسلام به همسایه و رعایت حقوق همسایه سفارش فراوان شده است به طور کلی هر عملی که با عث ضرر رسیدن به همسایه باشد در اسلام نهی شده است . از این رو رعایت اصول ایمنی در ساخت و ساز ها، رعایت حریم های عمومی و خصوصی ، استفاده از ابعاد و اندازه ای استاندارد جهت ساخت خانه ها،نور رسانی و هوا رسانی به تمام محیط های شهری و استفاده از مصالحی که کم ترین آسیب را به طبیعت برساند مورد توجه می باشد.روش تحقیق در این پژوهش به صورت توصیفی _تحلیلی بوده وگردآوری اطلاعات آن مبتنی برروش کتابخانه ای(با بهره گیری کتب ،مقالات) واسنادی است ..

کلیدواژه ها:

همسایگی ، ، تعامل اجتماعی ، هویت اسلامی ، محله