داربست و ایمپلنت در مهندسی بافت بیضه

اسپرماتوژنز یک فرآیند پیچیده تکثیر و تمایز سلول های زایا می باشد که منجر به تولید اسپرم بارور می گردد و شامل انواع مختلفی از سلول های تمایز نیافته وتمایز یافته می باشد که در داخل لوله های سمی نفروزیس بیضه واقع شده اند. این روند در داخل بدن تحت کنترل فاکتور های مختلف از جمله هورمون ها، فاکتورهای رشد، سیتوکین ها و پروتئین های ماتریکس خارج سلولی است. هرکدام از این فاکتورها برهم کنش بین سلول های سرتولی و سلول های زایا می تواند فرآیند اسپرم زایی را تحت تاثیر قرار دهد.دکتر “پاول تورک” از مرکز تحقیقات سانفرانسیسکو و همکارانش برای اولین باردرجهان امیدوار به ساخت بیضه مصنوعی برای تولید اسپرم انسان پس از تامین بودجه لازم، ظرف پنج تا هفت سال آینده هستند. چنین ابزاری می تواند این امکان را برای درمان مردان نابارورفراهم کند. طرح در نظر گرفته شده برای بیضه مصنوعی شامل :یک کیسه استوانه یی چند اینچی است که در بازه زمانی ۷۰ روزه و پس از هر چرخه تولید اسپرم باید جایگزین شود .برای تولید بیضه مصنوعی ، محققان ابتدا برسلولهای در حال رشد از جمله سلول های سرتولی تمرکزخواهند کرد. سپس سلول های بنیادی جنینی را خواهند افزود.این سلول های بنیادی با ژن هایی غنی می شوند که آنها را به مسیر صحیح هدایت می کنند، به طوری که سلول های بنیادی به سلول های پیش ساز اسپرم تبدیل خواهند شد،در اصل ، این محققان امیدوارند که محیط داخل لوله منی سازرا دوباره ایجاد کنند. نتیجه گیری : با توجه به پیشرفت هایی که از نظر انواع داربست ها وپروتز درسال های اخیر صورت گرفته است، می توان برای درمان ناباروری در مردانی که دچار سرطان، آزواسپرمی و کسانی که بیضه خود را از دست داده اند، امیدوار بود. کشت سه بعدی با استفاده از داربست ها و سلول های بنیادی اسپرماتوگونی می تواند منجر به القاءاسپرماتوژنز آزمایشگاهی گردد. هم چنین داربست های بیضه ای ، سلول زدایی شده و زیست سازگار، این پتانسیل را دارند که به عنوان یک ابزار مطالعه روند اسپرماتوژنز مورد اسفاده قرار گیرند. حال آن که در مسیر تولید اسپرم بارور برای درمان ناباروری چالش های تکنیکی و اخلاقی وجود دارد که نیازمند تحقیقات بیشتر می باشد.

کلیدواژه ها:

اسپرماتوژنز ، ایمپلنت ، بافت