مطالعه تاثیر اسدی کلریدریک بر بتن های خودتراکم حاوی درصدهای بالای ترکیب پوزولان های میکروسیلیس و زئولیت

در سالهای گذشته طراحی اجزاء مخلوط بتن عموما براساس مقاومت صورت میگرفته است ولی امروزه طراحی براساس دوام بتن نیز مورد توجه قرار میگیرند زیرا دوام بتن در محیط های خورنده با مشکلات جدی روبرو شده است. از این رو در این تحقیق آزمایشگاهی به بررسی اثر اسید کلریدریک بر خصوصیات مکانیکی و دوام بتن های خودتراکم حاوی درصدهای بالای ترکیب پوزولان های میکروسیلیس و زئولیت توجه شده است. درصدهای استفاده از ترکیب میکروسیلیس و زئولیت صفر، ۱۰، ۲۰، ۳۰و ۴۰ درصد وزن سیمان می باشد تا مجموعا ۵ طرح اختلاط به دست آید. بر روی نمونه ها آزمایش های جریان اسلامپ و مقاومت فشاری ۹۰ روزه انجام شد. سپس نمونه های مکعبی مدت ۷، ۲۸ و ۶۰ روز در اسید کلریدریک با غلظت ۵ درصد قرار داده شدند و پس از آن مجددا مقاومت فشاری آنها اندازه گیری گردید تا تاثیر محیط مخرب اسیدی مشخص گردد. نتایج نشان می دهد که از نقظعه نظر مقاومت فشاری ، ۲۰ درصد میکروسیلیس به علاوه زئولیت ، خداکثر مقدار قابل توجیه در بتن می باشد و بیش از آن نباید مورد استفاده قرار گیرد. همچنین از نقظعه نظر ویژگی های رئولوژیکی، مقدار پوزولان حداکثر به ۳۰ درصد وزنی سیان محدود گردد. از نقظعه نظر دوام در برابر اسید نیز، بتن خودتراکم حاوی ۱۰ درصد میکروسیلیس و ۱۰ درصد زئولیت، عملکرد بهتری از خود نشان می دهد.

کلیدواژه ها:

بتن خوتراکم ، اسید کلریدریک ، دوام ، زئولیت ، میکروسیلیس