سیاست های شهرداری ها در سازگاری شهری با تغییرات اقلیمی: تمرکز بر مدیریت سیل و خشکسالی

تغییرات اقلیمی به عنوان یکی از جدی ترین چالش های جهانی، الگوهای بارش را تغییر داده و شهرها را در معرض شدت بیشتر سیلاب ها و خشکسالی های طولانی قرار داده است. این مقاله به صورت جامع سیاست های شهرداری ها در سازگاری شهری، با تمرکز بر مدیریت سیل و خشکسالی را بررسی می کند. با تحلیل راهبردهای ساختاری (زیرساخت های خاکستری)، راهکارهای مبتنی بر طبیعت (مانند شهرهای اسفنجی) و اقدامات غیرساختاری (برنامه ریزی، آموزش و مشارکت جامعه)، تجربیات موفق جهانی و چالش های ایران ارزیابی شده اند. نتایج نشان می دهد که ادغام مدیریت ریسک اقلیمی در برنامه ریزی شهری، استفاده گسترده از زیرساخت های سبز-آبی و تقویت حاکمیت مشارکتی به طور قابل توجهی تاب آوری شهری را افزایش می دهد. در ایران، با توجه به سیلاب های ویرانگر ۱۳۹۸ و خشکسالی های اخیر در فلات مرکزی، نیاز به طرح های سازگاری جامع در سطح شهرداری ها بیش از پیش ضروری است. توصیه های سیاستی شامل اولویت بندی مناطق آسیب پذیر، بومی سازی تجربیات جهانی و تضمین تامین مالی پایدار است. این سیاست ها نه تنها ریسک ها را کاهش می دهند بلکه مزایای هم زمان متعددی مانند بهبود کیفیت هوا، افزایش تنوع زیستی و ارتقاء سلامت عمومی ایجاد می کنند.

کلیدواژه ها:

تغییرات اقلیمی ، سازگاری شهری ، مدیریت سیل ، خشکسالی ، شهرداری