اثربخشی آموزش مهارت های ارتباطی بر تعارضات زناشویی مادران دارای فرزند کم شنوا و ناشنوا در شهر شیراز

هدف پژوهش حاضر، اثربخشی آموزش مهارت های ارتباطی بر تعارضات زناشویی مادران دارای فرزند کم شنوا و ناشنوا در شهر شیراز بود. این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی بود که با استفاده از طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه پژوهش شامل تمامی مادران دانش آموزان کم شنوا و ناشنوا دوره ابتدایی شهر شیراز در سال ۱۴۰۰-۱۳۹۹ بود. برای انتخاب نمونه آماری از روش خوشه ایی چند مرحله ایی استفاده شد. بدین صورت که ابتدا یک لیست از کلیه دبستان های آموزش خاص(ناشنوا و کم شنوا) تهیه گردید و از بین آنها دو مدرسه به شیوه قرعه کشی انتخاب و سپس کلیه مادران دانش آموزان آن مدارس انتخاب شدند و سپس پرسشنامه ی تعارض زناشویی در بین آنها اجرا شد. و از بین ایشان، ۳۰ نفر از مادرانی که نمره های تعارض زناشویی شان از یک انحراف معیار بیشتر از میانگین گروه بود به شیوه هدفمند انتخاب شدند و به صورت تصادفی در گروه آزمایش (۱۵ نفر) نفر و گروه کنترل ( ۱۵ نفر) جایگزین شدند .در پایان مداخله ، پس آزمون از گروه آزمایش و گروه کنترل به پرسشنامه ی تعارضات زناشویی لاک والاس (۲۰۰۱) پاسخ دادند. داده ها به کمک آزمون تحلیل کواریانس تک متغیره مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت . نتایج نشان داد که آموزش مهارت های ارتباطی توانست تاثیر مثبت بر کاهش تعارضات زناشویی مادران دارای فرزند کم شنوا و ناشنوا در شهر شیراز داشته باشد.

کلیدواژه ها:

آموزش مهارت های ارتباطی ، تعارضات زناشویی ، کم شنوا ، ناشنوا