رابطه خودکارآمدی تحصیلی با رفتارهای خودشکن آموزشی در بین دانش آموزان دختر مقطع متوسطه

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه خودکارآمدی تحصیلی با تفکر خودارزیابانه منفی در بین دانش آموزان دختر مقطع متوسطه بود. روش پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل کلیه دانش آموزان دوره متوسطه دوم منطقه ۱۱ شهر تهران به تعداد۸۰۰ نفر در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۱ بود . نمونه آماری به تعداد ۲۶۰ نفر بر مبنای جدول مورگان و گرجسی و به روش نمونه گیری در دسترس و هدفمند انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه ی خودکارآمدی تحصیلی مک ایلروی و پرسشنامه شناخت و رفتار خودشکن کانینگهام (۲۰۰۷)بود. به منظور ارزیابی فرضیه های تحقیق از ضریب همبستگی پیرسون با استفاده از نرم افزار spss۲۱ استفاده شد. نتایج نشان داد بین خودکارآمدی تحصیلی با رفتارهای خودشکن آموزشی در بین دانش آموزان دختر مقطع متوسطه رابطه معناداری با جهت منفی وجود دارد(۰۵/۰.( p < رفتارهای خودشکن آموزشی به میزان ۲۴/۰ بر خودکارآمدی تحصیلی تاثیر منفی و معناداری دارد.بحث و نتیجه گیری :در راستای ارتقای سطح خود کار امدی دانش آموزان مقطع متوسطه باید به رفتارهای خودشکن آموزشی آنان توجه گردد.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی تحصیلی ، رفتارهای خودشکن آموزشی ، دانش آموزان مقطع متوسطه .