واکاوی نظریات فقهی و حقوقی در مجازات خلوت تامه مرد و زن (با تاکید بر اصل ۱۶۷ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران)

از تنها ماندن زن با مرد نامحرم بدون حضور شخص دیگری به گونه ای که امکان مباشرت و وقاع وجود داشته باشد خلوت تامه تعبیرمی گردد؛ از آنجایی که ماده یا تبصره قانونی مجزایی در خصوص جرم انگاری خلوت تامه زن و مرد در قوانین جزایی یافت نمی شود والزام قضات در تفسیر قضایی قوانین ضرورت واکاوی در صحت و سقم جرم انگاری خلوت با نامحرم را بعنوان یکی از مسائل مستحدثهدر پرونده های مربوط به جرایم منافی عفت آشکار میسازد. در این پژوهش ضمن تاکید بر ماده ۲۲۰ قانون مجازات اسلامی و اصل ۱۶۷قانون اساسی به بررسی ابعاد قانونی خلوت تامه زن و مرد میپردازیم؛ نگارنده درصدد پاسخگویی به این پرسش است که در مواردیقانونگذار جواز مراجعه به فتاوای معتبر فقها را طبق این اصل بیان داشته است امکان اجرایی کردن نسبت به دیدگاه هایی که درخصوص خلوت تامه مرد با زن از فقها از جمله شیخ طوسی وجود دارد قابلیت اعتبار را دارد.

کلیدواژه ها:

خلوت تامه ، نامحرم ، رابطه نامشروع ، مهریه