حقوق کولبران و وظایف دولت در قبال آنها

این پژوهش که از نوع مطالعات علمی پژوهشی بوده و با استفاده از منابع کتابخانه ای صورت پذیرفتهاست، وضعیت کولبران را مورد بررسی قرار داده و با تبیین حقوق بنیادین آنها در پی بررسی میزانتحقق حقوق شهروندی نسبت به این گروه از شهروندان میباشد. کولبر به فردی گفته میشود که درقبال دریافت مزد اقدام به حمل و نقل کالاهای تجاری دردو طرف مرز ایران و عراق کرده و از این طریقامرار معاش می نماید. کولبری که نتیجه محرومیت مناطق مرزی غرب کشور، بی کاری و فقر بسیاری ازمرزنشینان است، شغلی به غایت دشوار و غیر استاندارد است و خسارات مادی و معنوی بسیاری را برکولبران تحمیل مینماید. طبق آموزه های حقوق بشر و شهروندی، انسان ها به صرف انسان بودن دارایحقوق ذاتی هستند که در هیچ شرایطی نباید نادیده گرفته شود. معاهدات بین المللی و قوانین داخلیهر کشوری، این حقوق بنیادین را شناسایی کرده و دولتها را متعهد و مکلف به ایجاد زمینه های مناسبجهت تحقق آن می دانند. کولبران برای گذران یک زندگی حداقلی به ناچار تن به بردگی نوین میدهند.این در حالی است که قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، دولت را مکلف به تامین تمام نیازهای اساسیملت، از جمله؛ ایجاد شغل مناسب با کرامت و حیثیت افراد میداند . این مقاله با بررسی پدیدهکولبری بر این باور است که کولبری نتیجه عدم تحقق بسیاری از این حقوق نسبت به ساکنان مناطقمرزی غرب کشور است.

کلیدواژه ها:

کولبری ، حقوق شهروندی ، قانون اساسی ، وظایف دولت