جرم ترک انفاق به همسر و آسیب شناسی مجازات حبس در این جرم

نفقه، یکی از مهمترین مباحث است که پس از ازدواج و تشکیل خانواده مورد توجه قرار گرفتهن و به محض وقوع نکاح دائم به حکم قانون و شرع برای زوجه ایجاد می شود. مقتن ایران به علت اهمیت خانواده پرداخت نفقه را به عنوان یک حق و تکلیف در نظر گرفته و مسئولیت تامین نیازهای اولیه و اساسی زندگی را برعهده شوهر الزام آور دانسته و در جهت تضمین اجرای این حق، به ترک اتفاق وصف جزایی بخشیده و در صورت عدم پرداخت نفقه زوجه و آقارب، برای آن مجازات حبس را درنظر گرفته است. ح ال آنکه معیار تعیین میزان و م قدار نفقه با توجه به احتیاج زن جهت ادامه زندگی، عرف جامعه بوده و قانونگذار در خصوص میزان آن سکوت اختیار کرده است. از دیگر سو، به نظر می رسد نوع مجازاتی که قانونگذار در صورت ترک اتفاق مقرر داشته، ا قدامی است ناصواب که نه تنها الزامی در پرداخت اتفاق به همسر دیده نمی شود و منجر به از هم پاشیدگی کانون خانواده و افزایش آمار طلاق می گردد، بلکه تارک اتفاق با قرار گیری در محیط زندان و تعامل با دیگر مجرمان به سوی ارتکاب جرم نیز سوق پیدا می کند و از طرفی هم، موجب طولانی شدن روند رسیدگی قضایی می گردد؛ در این مقاله به روش توصیفی- تحلیلی به بررسی و نقد مجازات زندان در این جرم پرداخته می شود.

کلیدواژه ها:

نفقه ، ترک انفاق ، مجازات ، زندان ، عدالت ترمیمی