نگرش سیستمی و چالش های ژئومورفولوژیستی چند دهه اخیر

این مقاله قصد دارد با رویکردی سیستمی چالش های ژئومورفولوژیستی چند دهه اخیر ایران را بررسی نماید. نگاهی به مطالعات ژئومورفولوژیکی درچند دهه اخیر حاکی از دور شدن تفکرات جغرافیایی از مفاهیم اولیه ارائه شده در فلسفه جغرافیا است. مفاهیمی همچون پراکندگی ها، تشابهات وتفاوت های مکانی که نهایتا در دنیای کنونی به عنوان تحلیل فضایی دنبال می شود. به عبارتی دور شدن ذهن محققان از فلسفه علم، باعث شده کهباوجود قطعیت در این اصل که «قبل از درگیر شدن ذهن انسان به موضوعی، همه عوامل محیطی اعم از جامدات و نباتات به کمک او می آیند تا درک صحیحی از موضوع حاصل کند» ولی بسیاری از کشفیات علوم نتوانسته اند در حل مسائل اساسی نقش داشته باشند و فقط به صورت معلومات یااطلاعات عمومی باقیمانده اند. یکی از مفاهیم فلسفی که کمتر به آن توجه شده شناخت دقیق موضوع است که به عنوان پدیدارشناسی از آن یادشدهاست. شناخت دقیق پدیده ها منجر به رویکردهای متفاوتی می شود: در بسیاری از موارد شناخت دقیق پدیده ها منجر به پیش بینی رفتار آن ها وکنترل رفتار آنها و جلوگیری از وقوع رفتار تهدیدآمیز آنها می شود. در بسیاری از موارد با شناخت دقیق پدیده ها، انسان می تواند خود و تاسیساتخود را از تهدیدات آنها دور کند و بالاخره شناخت بعضی از پدیده ها منجر به تغییر رفتار بشر در مقابل آنها می شود. به هرحال هرکدام از اینرویکردها مستلزم شناخت دقیقی از پدیده ی موردمطالعه است. شناخت دقیق پدیده ها در شرایط کنونی نیازمند تحلیل سیستمی آنها است؛ یعنیبتوان موضوع را به گونه ای در نظر گرفت که ورودی های آن به خوبی شناخته شوند و درون داد سیستم به درستی تحلیل شود و خروجی آن ها نیزمشخص گردند.