زیبایی شناسی دندانی

درمان های زیبایی دندان مانند ونیر، کامپوزیت های زیبایی، ارتودنسی و سفیدکردن، معمولا با هدف افزایش اعتمادبه نفس و بهبود کیفیت زندگی انجام می شوند. بیشتر شواهد موجود بهبود رضایت و شاخص های روانی را در کوتاه مدت نشان می دهد، اما درباره ی ماندگاری این بهبود شواهد اندک است. این مقاله یک مرور روایتی است که با جستجوی منابع منتشرشده، مطالعات مقطعی، پیش وپس از درمان و پیگیری های بلندمدت را بررسی می کند. مطالعات مقطعی نشان می دهند افرادی که اثر روانی بیشتری از ظاهر دندان هایشان می گیرند عزت نفس پایین تری دارند، اما این رابطه علی نیست. یافته ها نشان می دهد پیگیری های طولانی عمدتا دوام فنی ترمیم ها را می سنجند و پایداری پیامد روانی کمتر بررسی شده است. مفهوم سازگاری هدونیک به عنوان چارچوبی نظری برای تفسیر این خلا معرفی می شود؛ بر پایه ی آن ممکن است بیماران پس از مدتی به لبخند جدید عادت کنند و رضایت اولیه کاهش یابد، هرچند شواهد مستقیمی که این فرضیه را در بیماران زیبایی دندان آزموده باشد پیدا نشد. همچنین عوامل احتمالی موثر بر ماندگاری، از جمله انتظارات پیش از درمان، ویژگی های روانی بیمار مانند نگرانی افراطی از ظاهر، پایداری فنی نتیجه و بستر فرهنگی، بررسی می شود. در جمعیت ایرانی نیز با وجود اعتبارسنجی نسخه ی فارسی ابزار PIDAQ، مطالعه ی پیگیری پس از درمان زیبایی پیدا نشد. این مرور از پروتکل مرور نظام مند پیروی نمی کند و ممکن است برخی مطالعات مرتبط از قلم افتاده باشند. در پایان، پرسش های پژوهشی باز و طرحی برای یک مطالعه ی کوهورت آینده نگر با ارزیابی های تکراری پیشنهاد می شود. این نتایج برای مدیریت انتظارات بیمار و تصمیم گیری درباره ی درمان های برگشت ناپذیر اهمیت بالینی دارد.