مدیریت چوب پری

🔰مدیریت چوب پری

حجت الاسلام دکتر سید علی اصغر علوی

طلبه سطح چهار حوزه علمیه قم و دکتری تخصصی قرآن و مدیریت جامعه المصطفی العالمیه قم

دانش آموخته رشته معارف اسلامی و مدیریت دانشگاه امام صادق علیه السلام

چه لطیف و رندانه می شود اداره کرد... کدام لطافت عقل و پرنیان اندیشه ای به این فهم بلند رسیده که می شود بین اقتدار و نرمش جمع کرد؟ عجب سلیقه ای! و راستی که چقدر سلیقه در اینجا اهمیت دارد... جایی که باید نسلی را به زلف هیات گره زد و آنها را به حضرت ارباب رساند. نسلی که گاهی با کم مهری -ولو ناآگاهانه- می برد و می رود و اگر از این بام برخاست، مشکل نشیند. کسی دختر چهار ساله اش را با خود به نماز جمعه برده بود. مسئول انتظامات و بازرسی ورودی، چنان با عتاب و خطاب به او هشدار امنیتی داد که دخترک باید از در دیگر وارد شود و دخترک که دید تنها باید به سمت خواهران برود بغض کرد. پدر توضیح می داد و آن مدیران انکار و در این میانه، دخترک به گریه افتاد... واای... و چه خوب شد که پدر، هوشمندانه دختر را در آغوش گرفت و برگشت و نگذاشت بیش از این دخترش تندی بشنود و البته مدیر بالایی انتظامات هم، دهان وجدانش را با این توجیه زشت بست که «ما مسئولیم!» چقدر بعضی «باسلیقه» و چقدر بعضی «ناسلیقه »اند!! بعضی حتی اگر عروسکی در دست کودک باشد و اقتضای امنیت، مشاهده و بررسی عروسک باشد، با ملاحتی می گویند: «چه عروسک زیبایی! اجازه هست او را ببینم و بغلش کنم؟!» و با لبخندی، وظیفه شان را هم انجام داده اند و در نهایت با شکلاتی، کام کودک را از این دیدار شیرین می کنند و یک تصویر زیبا می آفرینند. چقدر این خاطرات خوش، سرنوشت ساز است و چقدر به این تصاویر خوب در محیطهای مذهبی و خصوصا هیات ها نیازمندیم.

امنیت و نظم و انضباط در هیات ضروری است؟ البته، و صد البته می توان با شیوه شیرینی، نظم آفرین بود. برای هدایت جمعیت و مدیریت جلسه نیاز به چوب و چماق نیست! چوب پری معطر به نرمی پرهای طاووس میخواهد که نوازش کند و نسیمش، غبار روح را بتکاند، که شاید بار بعد که حرم رفتی، خودت بگویی به خادم که از باب تبرک، آن را بر صورتم بکش! چه وسیله شگفتی! چه جمع اضدادی! جانم به مخترع چوب پر که روشی والا و برین برای خدام نشان داد. «چوب پر» نشانه و علامتی است که ره گم نشود...