تبیین مفهوم سلاح در قانون

برخی دکترین، سلاح را چیزی میدانند که برای نزاع و درگیری ساخته شده باشد.

برخی نیز آن را به عرف واگذار کردند و گفتند که سلاح چیزی است که از نظر عرف، سلاح باشد.

به نظر می رسد که دیدگاه نزدیک به صواب آن است که بنا بر تفسیر غایی جرم، قائل به تفکیک شویم.

برخی جرایم، مانند حمل سلاح سرد که باید قصد نزاع نیز در آن وجود داشته باشد وگرنه محقق نخواهد شد، تلقی سلاح به عنوان وسیله ی نزاع، دیدگاه بهتری است. زیرا هدف از جرم انگاری این امر، جلوگیری از نزاع و حمله است و نه ترساندن کسی. (تبصره ۱ ماده ۶۱۷ ق.م.ا.ت)

لیکن در برخی جرایم که از سلاح برای ترساندن استفاده میشود، مانند محاربه و …، بهتر است که سلاح را مفهوم عرفی آن در نظر بگیریم. زیرا هدف نیز همان عرف و مردم هستند و چیزی که از نظر عرفی سلاح باشد، موجب ترس نیز خواهد شد و هدف غایی در این جرایم نیز جلوگیری از ترس و ناامنی است.

تفکیک این دیدگاه ها ما را به مقصود واقعی قانون نزدیک تر می کند و در موادی که ترس عموم مردم ملاک است، چیز ناشناخته ای که برای درگیری ساخته شده اما نزد عموم مردم غریب است، سلاح محسوب نخواهد شد؛ زیرا آن ترس مورد نظر قانون را در پی ندارد.

در مقابل، وسیله ای که برای نزاع ساخته شده باشد اما نزد مردم ناشناخته باشد، در حمل سلاح سرد، سلاح محسوب خواهد شد زیرا هدف از این جرم با توجه به تبصره آن، جلوگیری از نزاع است.