پافشاری عجیب فیرس در اثبات نظریه غیرمسری بودن تب زرد

1 خرداد 1405 - خواندن 4 دقیقه - 1103 بازدید

مطلبی دیدم که با توجه به اطلاعات دیگری که داشتم، ذهنم درگیر سوالاتی شد و کنجکاو شدم تا در گوشه ای یادداشت کنم تا اگر روزگاری توانستم تحقیقی در این مورد انجام دهم. 

مطلبی که خواندم بدین شرح بود:

( بی تردید استابینس اف فیرس، یکی از دانشمندان عجیبی بود که حاضر شد به هر قیمتی، نظریه های علمی خود را به اثبات برساند حتی به قیمت جان و سلامتی خود!!! او یکی از پژوهشگران بنام دانشگاه پنسیلوانیا بود که برای اثبات طرح علمی خود دست به انجام آزمایش های بسیار دردآور و تهوع آوری زد. او بر این باور بود که تب زرد، مسری نیست اما کسی به سخنان او اهمیت نمی داد چراکه تا آن زمان عده زیادی بر اثر این بیماری جان خود را از دست داده بودند و همه از اشخاص مبتلا به تب زرد دوری می کردند!

شاید باور کردن این موضوع کمی دشوار باشد اما او برای اثبات نظریه خود آرنج و بازوی خود را شکافت و استفراغ بیماران آلوده به تب زرد بر روی زخم خود ریخت.

چند روز گذشت، اما هیچ آثاری از بیماری در بدن او یافت نشد. او که از کار خود اطمینان داشت پا را از این هم فراتر گذاشته و استفراغ افراد آلوده به بیماری تب زرد را درون چشمان خود ریخت سپس این مایع منزجر کننده را با آب مخلوط کرد و سرکشید؛ حتی استفراغ افراد آلوده را جوشاند و ان را به اصطلاح بخور کرد، او به این کار بسنده نکرد و در پایان نیز خود را درون تشتی بزرگ که از خون، ادرار و بزاق افراد آلوده پر شده بود قرار داد تا به همه ثابت کند که تب زرد واگیر ندارد! بالاخره تلاش های عجیبش، عقیده مردم را نسبت به این بیماری تغییر داد، چراکه با انجام این کارها، هیچ نشانه ای از بیماری در او رخ نداد.)


اما در مورد تب زرد این را هم خوانده بودم که یک نوع بیماری ویروسی همراه تب، لرز و... است و می تواند به شکل ضعیف؛ تهوع، استفراغ و... و یا در حالت شدیدتر و با علائم جدی تری مثل درگیری کلیه و کبد و... شخص را مبتلا کند، مهمترین مورد این است که این بیماری توسط نیش پشه منتقل می شود...

دو موضوع برایم جالب بود؛ یکی اینکه آیا نیش پشه، مکانیزم خاصی دارد که باعث انتقال بیماری می شود اما فیرس با وجود وارد کردن خون و..... بیماران به بدن و... و تماس مستقیم خون و بزاق و... شخص الوده با خون و...خود، به این بیماری مبتلا نشد؟! 

و نکته جالب دیگر، باور فیرس به نظریه اش است؛ او آنقدر به نظریه خود ایمان داشت که خودش موش آزمایشگاهی خودش شد؛ نام این رفتار را باور باید گذاشت یا جنون؟! گاهی مرز بین جنون و باور از مو باریک تر می شود...

و سوال دیگری که برایم پیش می آید این است که آیا فیرس در طول عمر خود به نوع ضعیف این بیماری مبتلا نشده بود طوریکه خودش هم متوجه نشده باشد، چراکه کسانی که یکبار به این بیماری مبتلا می شوند در برابر آن ایمن می شوند!!! اگر او در طول عمر خود به این بیماری مبتلا نشده باشد بیشتر برایم قابل باور می شود که نیش پشه مکانیزمی دارد که حیران کننده است. کسی چه می داند؛ شاید روزی مقالات و کتب پزشکی را زیر و رو کنم!!!