قداست تیغ دو لبه ای که گاهی بت ساز می شود!

در این زمین قدیسی ندیدم! قداست گاهی خطرناکتر از هر آلودگیست؛ هنگامی که افراد مقدس شمرده شوند در ذهنها از آنان بت هایی ساخته می شود که نه از جنس سنگ و چوب و... بلکه از جنس بوست و خون و...اند.بت هایی که بمراتب خطرناکتر از بت های سنگیند؛ بت هایی که تفکراتشان را به پرستندگان و مریدانشان القا می کنند؛ دست آویز شدن به قداست و قدیسان، نوعی اختلال اضطرابیست؛ افراد مضطربی که سعی می کنند خودشان را زیر چتر این قداست، آرام کنند؛ اما هم قداست، قداست کاذبیست و هم آرامش، آرامش کاذب؛ قداست نوعی دارو نمای بی خاصیت و گاهی مضر است که بعنوان دارو به برخی افراد ارائه می شود و افراد بی خبر، بعلت تلقین، تعصب، وابستگی و...آن را نوش دارو دانسته و گاه وابسته آن می شوند. برای افرادی که مرید و در واقع قربانی مقدس نمایان می شوند، حتی اشتباهات قدیس مورد نظر آنها، ثواب به نظر آمده و بدون تفکر، میزان و معیار درستی اعمال و.. را اعمال و... قدیس می دانند، از این رو بسیاری شیطان در لباس قداست؛ هر عمل بنجلی را به ریش مریدان انداخته و از آنان سواستفاده می کنند؛ در حالی که اگر کسی بواقع دارای قداست باشد هرگز از قداست خود برای رسیدن به مقاصد خود سواستفاده نمی کند.

در روی زمین قدیسی ندیدم؛ همه به نوعی ترکیبی از خیر و شرند؛ تنها برخی شرشان بیشتر و برخی خیرشان بیشتر است.

همه آلوده گناه اند برخی گناه کوچکتر و برخی گناه بزرگتر؛ برخی با تعداد زیادتر گناه و برخی با تعداد کمتر گناه و...

در این زمین قدیسی ندیدم...