آیا من همه چی رو میدونم و همه نوع اطلاعاتی دارم؟
میشه به همه دستور داد؟
میشه گفت من همه چی رو میدونم و همه نوع اطلاعاتی دارم؟
اسمش چی؟ خود شیفتگی سازمانی؟ یک موجودی و شبه انسانی که همه چیز را میداند مثل هوش مصنوعی؟ حتی خود هوش مصنوعی هم گاهی اوقات به شما در پاسخ میگه نظری ندارم...
میپن هر چیزی رو که در ابتدا شنیدی باور نکن.چون هر داستان سه وجه دارد. دیدگاه تو، دیدگاه آنها و حقیقت.
امروزه در برخی از سازمان ها با افرادی روبرو میشیم که خودشون رو به مراتب داناتر و ارجحتر از باقی افراد می دانند و با این دید که امور روزانه در دستان من است و بیشتر کارها از زیر نظارت و کنترل من خارج میشود؛ باقی زحمات افراد را با توهین و حق به جانب بودن و اینکه من روال کار را میدانم و با دستور دادن به افراد سازمان در صورتی که از نظر جایگاه سازمانی در ده پایین و میانی قرار دارند در سازمانها حضور دارند.
نظرات باقی افراد را به سخره میگیرند، با حالت دستوری با همکاران صحبت میکنند، در جلسات تند صحبت میکنند و با نظرات همه به غیر از خود مخالفند. قطعا اگر تجربه کار طولانی مدت در یک محیط را داشته بایشید با این افراد مواجه شده اید. از نظر شما راه حل برخورد با این افراد چیست؟ یکبار مدارا؟ دوبار مدارا؟ سه بار مدارا؟ و در انتها از شدت زور و اجبار در ایده های ناکارمد و آنالیز نشده صدای شما در میاید و برخورد میکنید. البته ناگفته نماند که روزی از مولانا پرسیدند که شد به آرامش رسیدی؟ پاسخ داد: وعده این شد که خودم را آرام کنم، نه جهان اطرافم را... آما معجزه شد و جهان اطراف نیز آرام شد.
گاهی لازم است با دانش و تدبیر باشد. به قول معروف میگن سیاست داشته باشد. همه میدونن که نظراتش نظر صحیح و قابل قبولی نیست. میگیم شما درست میگید ولی نظر مجموعه نظر درست است چرا که حاصل تفکر چندین نفر بوده است.
در برخورد با تصمیم گیریها متفکرانه عمل کنید و نگذارید نوع نگرش شما نسبت به برخی موضوعات باعث شود که شمارو در موضوعات دیگری نادیده بگیرند و بگویند اگر ایشون وارد شود باعث تنش و کند پیش رفتن فرآیند میشود.
ما همه مختار در تصمیم گیری هستیم ولی برای مسائل شخصی خود. در سازمان بحث رئیس ئ مرئوس مطرح است. در تصمیم گیری نقش همه افراد مهم است و باید نظرات را شنید و ارزیابی کرد و به یک جمع بندی کلی رسید.
در کلام آخر بعنوان شخصی که در این مسیر با افراد بزرگ و نامی در حوزه مدیریت کار کرده و تجربه کسب نموده است و در رشته مدیریت فارغ التحصیل شده لازم است بگویم که زندگی عمر کردن نیست بلکه رسد کردن است. عمر کردن کاری است که از همه موجودات برمی آید ولی رشد کردن هدف والای انسانیت است. احترام امریست متقابل و ربطی به سن و جایگاه ندارد.تمام طبیعت محترم است و انسان تا جایی محترم است که حرمت نگه دارد. وقتی به حقوق دیگری تجاوز میکنید و در امری که به شما ربطی ندارد دخالت میکنید و نظر میدهید و نظر خود را تحمیل میکنید چرا که خود را دانا و سایرین را نادان میپندارید دیگر محترم نیستید... به همین سادگی...
بیاد داشته باشید که موفقیت حاصل تلاش و تصمیم درستی که یک مدیر در مراحل مختلف آن ماموریت با همکاری کارکنان خود داشته است به سرانجام رسیده است.
محمدرضا شعبانی نژاد
دکتری مدیریت استراتژیک