تحلیلی بر اضطراب کیخسرو: برآمدن یک خودآگاهی

کیخسرو پادشاه کیانی بنابه شاهنامه فردوسی پس از برقراری صلح و آشتی در جهان و حذف افراسیاب، ازجهان داری به ستوه می آید و دنیای فانی را ترک می کند و در کنار چشمه ای که رمز قدسیت و جاودانگی ست غایبمی شود. او دچار هراسی می شود که بی شباهت به اضطراب وجودی نیست. این مقاله تفسیری از معنای اسطوره است کهمی کوشد همروزگاری و معاصر بودن آن را با ما تبیین کند و ضمن تحلیلی فلسفی روانشناختی، اضطراب کیخسرو راتوضیح دهد بدین معنا که چگونه دو نماد سوشیانتی و پادشاهی در شخصیت او گرفتار گونه ای تضاد و کشمکش است واینکه چگونه نماد پادشاهی به سود نماد سوشیانتی و منجیانه کنار می رود. کیخسرو قهرمان حاشیه نشین یا نهان ازنظر، نیروی خود را از کف نمی دهد بلکه او به جای فرمانروایی بر ملک خاکی به شهریاری آسمانی دست می یابد ونیروی معنویاش از دنیای درون و قلمرو باطن، آدمیان را به سوی روشنی رهنمون خواهد کرد. این خود نشانه برآمدنگونه ای خودآگاهی در متن شاهنامه یا خرد کهن ایرانیست که به این نقطه حائز اهمیت دست می یابد که نجات دهندهنمی تواند پادشاه بماند.

کلیدواژه ها:

اسطوره ، کیخسرو ، اضطراب وجودی ، سوشیانت ، صورت سمبلیک