تربیت بدنی از دیدگاه مکاتب فلسفی غربی و اسلامی

شناخت فلسفه تربیت بدنی از این جهت ضروری است که ما را با چهره ی خاصی از واقعیت تربیت بدنی، دامنه عمل آن، چگونگی تولد و رشد، واقع نمایی، تحولات و روابط و قانونمدیهای آن آشنا میکند. دین الگو و نگرش به فلسفه را معین میکنند آنچه در بین همه ادیان و مکاتب فلسفی مشترک است توجه به انسان و تلاش برای رشد و تعالی اوست. رسیدن به تعالی انسان بدون توجه به تربیت جسمانی و روحانی میسر نیست و این مهم از طریق تعلیم، تربیت و آموزش ورزش میسر میشود. جایگاه تربیت بدنی و ورزش در مکتب پراگماتیسم بسیار رفیع و عالی است آنان بر این باورند که ورزش و بازی زمینه خلاقیت را در دانش آموز ایجاد میکند که سایر دروس نمیتوانند این کار را انجام دهند . بر خلاف مکتب پراگماتیسم در مکتب ایدهالیسم از آنجاییکه ذهن گرایی اصل است ورزش آن چنان در آموزش و پرورش مورد توجه نیست این مکتب ورزش را برای سلامتی جسم مهم میداند و بازی کردن را برای حفظ آزادی لازم میداند. مکتب نچرالیسم به فعالیتهای ورزشی که خود جوش باشد و در محیط آزمایش و خطا قرار بگیرد اهمیت میدهد طرفداران این مکتب استفاده از توپ های ورزشی را جایز نمیدانند. و اعتقاد دارند انسان باید در شرایط طبیعی بدن خود را قوی کند. داستانهای قرآنی حضرت یوسف (ع) و داستان طالوت نشان از اهمیت ورزش و بازی در اسلام دارد. قرآن کریم به مناسبت های مختلف قدرت جسمانی را یکی از مشخصه های انسان های برگزیده اعلام می فرماید. احادیث فراوانی از پیامبر گرامی اسلام (ص) و امامان معصوم (ع) دراهمیت تربیت جسمانی و ورزش وجود دارد به عنوان نمونه پیامبراسلام (ص) فرمودند: مومن قوی دوست داشتنی تر از مومن ضعیف است. درمجموع، می توان گفت که تمامی مکاتب فلسفی اسلامی و غربی، تربیت بدنی و ورزش را عامل رشد وتعالی همه جانبه انسان ها میدانند.

کلیدواژه ها:

تربیت بدنی ، مکاتب فلسفی غربی ، مکتب اسلامی