بررسی رابطه تاب آوری و تحمل پریشانی با تعارضات بین فردی در دانش آموزان دوره دوم متوسطه شهرستان شاهرود

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین تاب آوری و تحمل پریشانی با تعارضات بین فردی در دانش آموزان است. روش این پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی است. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی دانش آموزان دوره دوم متوسطه شهر شاهرود در سال 79 بوده است. نمونه مورد مطالعه شامل 250 نفر می باشد که به شیوه نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شده اند. ابزار گردآوری داده ها شامل؛ پرسشنامه های حل تعارض ویکز(1994)، مقیاس تاب آوری کونور و دیویدسون، و مقیاس تحمل پریشانی سیمونز و گاهر(2005) است. داده ها با استفاده از همبستگی پیرسون برای ارزیابی رابطه بین متغیرها مورد تحلیل قرار گرفت و ارزیابی تاثیر تاب آوری و تحمل پریشانی بر روی تعارضات بین فردی از طریق آزمون رگرسیون با استفاده از نرم افزار spss انجام شد. ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون همزمان نشان داد، تمامی ابعاد تحمل پریشانی و تاب آوری با تعارض بین فردی ارتباط معناداری دارند؛ به طوری که ابعاد تاب آوری و تحمل پریشانی قادر به پیش بینی 0/47 درصد از واریانس تغییرات در تعارض بین فردی می باشند. همچنین همبستگی چندگانه بین متغیرها و خرده متغیرها نشان می دهد که تمامی ابعاد تعارض بین فردی و تاب آوری و تحمل پریشانی ارتباط معنادار دارند. همچنین نتایج حاصل از آزمون همبستگی پیرسون، فرض وجود رابطه بین تعارض بین فردی با تاب آوری و تحمل پریشانی را با توجه به مقدار کمترین سطح معنی داری تایید نموده است. نتیجه نهایی این پژوهش حاکی از آن است که تحمل پریشانی و تاب آوری پیش بینی کننده های معناداری برای تعارض بین فردی می باشند. همچنین تحمل پریشانی و تاب آوری با تعارض بین فردی همبستگی مثبت دارد. یعنی هرچه نمره حل تعارض بین فردی بیشتر شود، میزان تاب آوری و تحمل پریشانی افزایش می یابد.

کلیدواژه ها:

تعارض بین فردی ، تابآوری ، تحمل پریشانی ، دانش آموزان