بررسی اثربخشی آموزش گروهی به شیوه شناختی رفتاری بر باورهای غیرمنطقی،خودکارآمدی معتادان شهر اصفهان

چکیده هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی روان درمانی گروهی شیوه شناختی- رفتاری بر باورهای غیرمنطقی خودکارآمدی معتادان شهر اصفهان انجام شده است.ابزار روش پژوهش: روش این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل است. جامعه آماری پژوهش حاضر را کلیه معتادان تحت درمان نگهدارنده اصفهان در سال 96 تشکیل دادند که به روش نمونه گیری تصادفی، تعداد 40 نفر (دو گروه 20 نفری انتخاب شده اند. ابزار پژوهش پرسشنامه باورهای غیرمنطقی جونز (1969) پرسشنامه خودکارآمدی شرر (1982) بود. به گروه آزمایش در 10 جلسه 90 دقیقه ای آموزش داده شد. اما به گروه گواه آموزشی ارایه نشد.یافته ها: داده های بدست آمده از تحلیل کوواریانس نشان داد آموزش گروهی شناختی- رفتاری بر باورهای غیرمنطقی همه خرده مقیاس های آن در معتادان شهر اصفهان تاثیر دارد .(p> 0/05) همچنین آموزش گروهی شناختی- رفتاری بر خودکارآمدی معتادان شهر اصفهان تاثیر دارد .(p> 0/05) نتیجه گیری: آموزش گروهی شناختی- رفتاری با استفاده از روش های خاص خود می تواند باعث کاهش باورهای غیرمنطقی افزایش خودکارآمدی معتادان شده در نهایت به ترک اعتیاد آنها بینجامد.

کلیدواژه ها:

باورهای غیرمنطقی ، خودکارآمدی ، روان درمانی شناختی- رفتاری