بررسی جایگاه نقاشی در معماری دوره ی قاجار

ایران در دوره قاجار،آبستن ایرانی نو بود. در این عصر، مجالی برای ظهور و نمایش زیبایی و ذوق ایرانی در معماری از طریق نقاشی فراهم کرد. نقاشی های دیواری، نقاشی روی گچ و شیشه و ... هر یک دارای جنبه ای از زیبایی شناسی است که با زبان مشترکی با معماری آن دوره در بنا تجلی نموده است. کاربرد این هنر در نمونه های آغازین تزیینات در معماری، به شکل نقاشی های ساده ای از چهره ی جنگ و نبرد و شکار به چشم می خورد. به دلیل سهولت در ایجاد تزینات دو بعدی اولین راه حل های پاسخ گویی به نیاز تزیینات است. از زمان قاجار با شدت گرفتن روابط بین ایران و اروپا نقاشی به عنوان یک هنر رنگ و بویی متفاوت تر از آنچه در قبل از خود می دید پیدا کرد و در پی آن نقاشی خود به عنوان تزیینات معماری در این دوره به صورت کاملا متمایز از لحاظ مفاهیم و تکنیک ها از آن چه از قبل در ایران وجود دارد را ارایه می دهد. هدف از انجام این پژوهش بررسی نقش و محتوای هنر نقاشی و سبک های مختلف آن در معماری دوره قاجار و تحلیلی بر آثار متاثر از این هنر زیبا می باشد که با استفاده از روش تحلیلی- توصیفی و مورد کاوری و با استفاده از کتب و اسناد کتابخانه ای صورت گرفته است.

کلیدواژه ها:

نقاشی ، معماری ، دوره قاجار ، تزیینات ، هنر