از ارزش کهنگی تا ارزش رویداد تجربه زیسته به مثابه معیاری نوظهور تحلیل تطبیقی بافت تاریخی یزد و خانه شاعر

این مقاله به بررسی معیار تمایز میان احیای معنادار میراث معماری و بازنمایی نشانه ای گذشته می پردازد. پژوهش حاضر با طرح این پرسش که چه معیاری تعیین می کند ارزش گذاری بر میراث - اعم از ارزش تاریخی یا آنچه در این مقاله ارزش رویداد نامیده می شود - به احیای معنادار منجر می شود یا به مصرف نشانه ای گذشته، از رویکرد تحلیل موردی تطبیقی بهره می گیرد. چارچوب نظری پژوهش بر مبنای آرای لوونتال در مطالعات میراثی، ریگل در نظریه ارزش گذاری آثار تاریخی و کولهاس در نقد گفتمان حفاظت معاصر تدوین شده و بر دو نمونه موردی - بافت تاریخی شهر یزد و پروژه خانه شاعر اثر Nextoffice - اعمال می شود. یافته ها نشان می دهند که نوع ارزش گذاری به تنهایی تعیین کننده کیفیت احیا نیست؛ معیار اصلی در نسبت مداخله معمارانه با تجربه زیسته معاصر نهفته است. مقاله همچنین مفهوم ارزش «رویداد» را به مثابه مقوله ای نوظهور در ادبیات ارزش گذاری میراث پیشنهاد و صورت بندی می کند.

کلیدواژه ها:

احیای میراث ، تجربه زیسته ، ارزش رویداد ، بافت تاریخی یزد ، خانه شاعر